Ronde van Sloten

Sloten is een snelweg. Goed wegdek, flauwe bochten, overal inhaalstroken en kuddegedrag. Ideale omstandigheden, kortom, om mijn eerste DFⁱ (did finish) in een 'criteriumⁱ' te verwezenlijken.

't Ging lekker, de knikkende knietjes voor aanvang veranderden al snel in een ge-olied mechaniek. De achterwacht vermeden (was dankzij het parkoers—en het niet al te fel doortrekkende peloton—niet zo lastig), af en toe naar voren en wat kloten, beetje laten terugzakken en herstellen en dan weer een gat induiken.

Dit alles niet voor een eindnotering of een goed gevulde enveloppe (al zou ik zweren dat ik in een van de premiesprints wat heb gecashed), maar om gewoon eens u i t t e r i j d e n. Goed voor de Moraal.

Mijn tellert gaf 43 km/h gemiddeld aan en in de interval-zône heb ik nauwelijks verpoosd. Dat is, denk ik, een redelijke indicatie dat er, aldus Vincents analyse tijdens de terugreis, weinig Ama-B's voor de prijzen gingen. Wegblijven was er desalniettemin niet bij.

My Sigmadata indicate this. 'Pack-hiking' and 'out-of-the-wind-surfing' in my case resulted in fairly low (for crit standards) exertion figures. On the other hand, as we know, such figures do not always match perceived effort. The latter was higher than the data suggest. For me, that often serves as an indicator for sub-optimal Forme (the 'can't get it up syndrome').

But sometimes lack of shape can be compensated for by smart riding, especially if the parcourse is as forgiving as the one in Sloten. As one of my fellow Swiftⁱ B's was told: 'You ride fast there, but you don't learn to race.'

And that's true. The awkward cornering (and especially the hammering out of curves) that was the deal in Vlaardingen, longer climbs, and obstacles such as potholes and speed ramps would have probably killed me.