In tegenstelling tot de dikkebandenburger gaan wij recreatieve hardfietsers voor kaal. Niet alleen zijn onze benen getrimd; ook onze rijwielen zijn ontdaan van alle ballast. Wij hebben dus geen bel, geen reflectoren en al helemaal geen hulpmotor aan onze fiets hangen. Hooguit een kilometerteller, en die registreert feilloos dat wij oneindig veel harder, verder en dieper gaan dan de functionele fietser. Wij zijn met minder meer.

Rupsje is lid van het gilde der minimalisten. Zadeltasje, framepomp en ventieldopjes zijn aan hem niet besteed. Een fiets kan hem niet naakt genoeg zijn. De ondraaglijke lichtheid staat voorop; comfort is voor niet-wielrenners. Rupsje is een 'echte'.

Was een 'echte'...

Want het suikerbeestje is zienderogen aan het vertrutten. Hij die Pluvius placht te trotseren en zelfs het glaciaal niet schuwde, blijkt geen haar beter dan de gemiddelde dikkebandenhenk en ingridforens. Het is nu officieel: er zit een spat op zijn hardcore blazoen.

Pardon?

U wilt het niet weten...

Rupsje heeft zijn toevlucht genomen tot een racefietsonterende accessoire. Zo eentje waarmee hij zich in zijn weekste dromen nog niet zag rondrijden. De bikkel voorbij. Ziedaar, een spatbord oftewel schaamplank:

Waar moet dat heen, met rupsje? Welke misstappen gaat 'ie nog meer begaan, nu 'ie met één been in de dikkebandenburgerij staat? Wij zien rupsjes verdere demasqué met angst en beven tegemoet en houden het voorwaar niet meer droog.