High Noon in 's-Gravendeel. Rupsje moet duelleren tegen—naar schatting—vijftig amateurs B, een selectief parkoers en de onlangs ontsnapte demon genaamd Angst.

Want het regent nog steeds. En de Ronde van 's-Gravendeel is niet voor mènne met mentale aquaplaning. Ook de KNWU-jury, doorgaans niet kinderachtig aangelegd, is er niet gerust op. 'Graag een wagen vóór het péloton; we gaan de eerste ronde neutraliseren.'

Rupsje—doorgaans toch dol op langzaam-aan-acties—slaakt geen vreugdekreetje bij het horen van deze vaderlijke woorden. Die worden overstemd door het klappertanden (gevolg van een neerslachtige, kille 65 kilometer verplaatsing per fiets—niet 'Grace', de bruid, maar de lijkwagen).

De spreekstalmeester probeert ons warm te maken voor celebrity-van-dienst Coen Moelijn. Publiek is er, naar 's-Gravendeelse maatstaven, amper. Rupsje voelt hoe het zand in de beenstukken in zijn liezen snijdt en de moed in zijn doorweekte schoenen zinkt. De Moraal vliegt zó laag, dat 'ie zelfs door de buienradar niet wordt opgepikt.

Eigenlijk is dit een DNSⁱ: did not start. Maar uit respect voor de organisatoren en een vreemd soort nieuwsgierigheid trekt rupsje zich toch maar in gang als de neutralisatie-wagen gas geeft. Het péloton wil niet op een lint; om rupsje heen schudden de mènne-met-beleid het hoofd. De glazuurklinkers, putdeksels en haaietanden blinken. Zou de zon hebben geschenen, zou rupsje zijn overbezorgde blik erin hebben zien weerspiegeld.

Na ronde 0 wordt de wedstrijd vrijgegeven. Leidersprijs, premiesprints en bloemen moeten immers worden verdeeld. Rupsje heeft peur en rijdt met de virtuele handrem erop. Zo kun je niet koersen. Na ronde één zwaait rupsje af en gaat 'ie zijn rugnummer—en wat nog rest van zijn onverschrokkenheid—inleveren.

DNFⁱ.

'Niet te doen.' 'Ik moet maandag wél gewoon naar m'n werk.' 'Het gleed wel lekker door.' In de kantine, die snel volstroomt met afstappers, heerst een grafstemming. Amateur Angst. We hadden ons iets meer voorgesteld van de koninginnerit in 's-Gravendeel...