Koninginnedag: retourtje Leiderdorp-'s-Gravendeel op de fiets, met ergens halverwege een paar lokale omlopen 'volle bak'. Eigenlijk zou ik met iemand (gemotoriseerd) meerijden en alleen het plaatselijke criteriumⁱ eigenbenig afhaspelen. De lift werd last-minute geannuleerd; dus werd 't een een fors duurtraininkje en een lange 'sightseeing/day in the saddle', plus wat rondjes door 's-Gravendeel, natuurlijk. DFⁱ!

Gelukkig maken de 'vrijmarketeers' direct onder mijn slaapkamerraam genoeg herrie; uitslapen is er niet bij. Het is amper 07:00 uur, maar er zijn plekken gereserveerd, Euro's te verdienen, papa's en mama's om tegen te stressen, etc.

Vooruit dan maar, ik sta wel op (is met een koersje in 't vooruitzicht altijd een stuk gemakkelijker...). Wat ontbijten en koffiedrinken, nogmaals de ANWB-zooi doorkijken, rugzakje volladen (reservebandjes, lunchpakket, regenjack, etc.). En op pad. Één uur vroeger dan gepland (goed zo).

Leiderdorp-Delft-Vlaardingen is gesneden koek. Maar dan hapert de logistiek enigszins. De bedoeling was om vanaf Vlaardingen de LF12 te gaan volgen. Die doet, had ik gezien, namelijk ook 's-Gravendeel aan. En daar moest ik wezen, voor m'n koninginnedagkoersje (als republikein moet ik daaraan niet te zwaar tillen, maar toch...).

In Vlaardingen-Centrum blijkt LF12 te verwijzen naar een pontje dat nog maar zelden vaart, zo wist een lokale fietseres mij te vertellen. Dus kun je maar beter voor de Benelux-tunnel gaan. Best tof! Weer bovengronds pak ik de LF12 weer op, eerst door het 'industrieel surrealisme' van Pernis en daarna langs de Oude Maas. Best fraai! Ik weet dat het óm is, al heb ik geen idee hoeveel, maar het bespaart me i.i.g. denkwerk en op de kaart kijken. Het gaat inmiddels goed regenen (zat al vanaf Delft in de lucht), dus kaart kijken... Fok it.

Het vlot gestaag; de route nodigt uit tot doorrijden en de wind zit niet tegen. Af en toe verbaas ik me over de gladheid van het parkoers, een incidentele Schotse Hooglander (of hoe heet zo'n rood Oerbeest?) op het fietspad en het schone polder/dijkenlandschap. Verwacht je niet, onder de rook van Rotterdam. Ik zie ook dat de klok driftig richting 12:00 uur (start in 's-Gravendeel) tikt, maar denk bij mezelf: 'Zover is 't nou ook weer niet, chill...'

Die gelatenheid maakt plaats voor enige paniek, wanneer het pontje naar Puttershoek geen dienst blijkt te doen. Fok! Extra kilometers Zwijndrecht en Dordrecht, terwijl ik nog maar een half uur te verklooien heb... Dat wordt krap.

Spannend. Ik zeg tegen mezelf: 'Gewoon gáán, en als je start, ga je 'm uitrijden ook.' Ik denk: 'Amai, die start moet nu toch wel onderhand 'ns gaan komen.'

Uiteindelijk beland ik om 11:52 in de permanence, bij een aantal dames die zo aardig zijn en mijn doorregende spullen te drogen gaan hangen en mij wijs proberen te maken dat ik nog tijd zat heb. Dat laatste is een leugentje: had al gezien dat iedereen al stond opgesteld voor de start.

Ik ontdoe me van de nodige ballast, rijd naar de startstreep en sluit achteraan aan. Het rondje, dat niet zo'n beste naam heeft, heb ik niet verkend. Fok it. Het is gelukkig opgehouden met regenen. Maar het zal hier en daar wel glad zijn. Niet aan denken. Ingereden ben ik wel, al is 95 km in gedeeltelijk pokkenweer geen ideale warm-up.

In ieder geval hoef ik niet lang te wachten op het startschot. 'Ze zijn eraan begonnen', denk ik en ben even niet zo in de 'comfort zône'. Godgloeiende, sprinten om eraan te hangen; er wordt weer 'ns vol debiel doorgetrokken. Pfff... Ik denk alleen maar aan wat ik mezelf heb voorgenomen: 'Start halen = finish halen.' Straks voel ik me vast beter.

Een aantal patriotten gaan de finish in ieder geval niet halen, want die gaan hard onderuit in de laatste bocht (waarschijnlijk iets te gretig over de haaietanden gerost). Daarmee is de strijd meteen beslist: kopgroep van tien met, op eerbiedwaardige afstand, een verbrokkelend péloton.

Ik zit natuurlijk achterin, in de gevarenzône. Dus moet ik enkele lossenden-voor-mij 'omzeilen' (hard eromheen sprinten, doet de zaak meer recht) en volle bak die bochten aansnijden. Wonder boven wonder blijkt 's-Gravendeel mij wel te liggen (was van tevoren behoorlijk bang gemaakt): dit soort bochtjes/klinkers/dijkjes/etc. heb ik graag.

Dat is allemaal goed en wel, maar met m'n late start (etc.) kan ik niet anders dan toezien hoe de 'grupetto compattoⁱ' uiteenvalt in twee pélotons. En ik zit natuurlijk in de tweede waaierⁱ. ('t Waait trouwens best hard daar, in 's-Gravendeel. Respect!)

Inmiddels ben ik zo gesettled dat ik er een 'cartoucheⁱ' tegenaan gooi. (Ook gesterkt door 't vertrouwen dat ik ook wel 'ns zonder omwegen om vallende renners heen kan sturen.) Terug naar péloton #1, s'il te plaît. En anders ook. Maar pfff, die mènne vallen minder stil dan ik dacht en/of mijn chasse is weer als vanouds van patat. En een beetje weinig hulp van die meneer die nèt zo nog zo had aanzette....

Dus terug naar péloton #2. Sleuren, af en toe ervantussen muizen, even iets opzetten met een gelijkgestemde activistische patriot--maar altijd in het besef dat je met de 'geslagenen' rijd. Fok.

Péloton #1 (en de daaruit ontstane kopgroep, waarvoor hulde), zijn zó groot, dat alle prijzen wel zijn verdeeld. Péloton #2 mag enkele rondjes voor het einde afstappen. 's-Gravendeel 2008 tel ik bij m'n DF's, want gemakkelijk was 't niet.

Op de terugweg (wilde die LF12 eigenlijk vermijden en een wat kortere route proberen te vinden), na enig zoeken en speuren, kwam ik Wielertoerist PFW tegen. Excellente gids! Verlengde zijn eigen training ('zingeving') en verkortte mijn terugreis met 20 niet-zo-welkome kilometers. Al met al heb ik er 200 op de tellert gezet, vandaag.