De interclub veldritcompetitie 2007-2008, de onbetwiste smaakmaker van mijn fietsseizoen, zit erop. Vandaag werd de slotrit verreden bij de Rotterdamse Wielren Combinatie Ahoy. Het was weer een ware veldslag.

Ook in het soms wat archaïsch aandoende veldrijden is er sprake van toenemende professionalisering. Op de parkeerplaats waren verschillende collega's zich op een meegebrachte Tacx aan het warmrijden. En in de kleedkamer vertelde iemand mij dat 'ie de laatste tijd direct zijn handen gaat wassen, als 'ie onvermijdelijk lichamelijk contact heeft gemaakt. Dit uiteraard tegen de griep, die overal op de loer ligt en halve pélotons velt. Reservewielen, wisselfietsen, support-papa's, carbon wielen met Dugast tubes; ik kijk er al lang niet meer van op. Kun je nagaan wat je in Vlaanderen, bakermat van cyclocross, allemaal zou spotten...

Op het eerste oog lag het Ahoy-parkoers er uitnodigend bij: nergens klimmetjes en hindernissen te bekennen. Met de Moraal zat 't ook goed; ik had echt enorme crosslust. De afgelopen week was er niet onverdienstelijk getraind, en sprake van een algemeen lekker in het velletje zitten.

Edoch... Na de asfalt-warming up (bij gebrek aan een Tacx) ging ik het terrein verkennen. Amai. Dit was duidelijk niet op Bruco's lijf (81 kg) geschreven: vettige grasdrek, dat zo lekker aan je fiets gaat trekken (en eraan blijft hangen). Naast 'veld' waren er Bollenstreek-achtige bospassages, met nogal wat 'raakvlakken' (bomen en knoesten) en enkele technische modderbochtjes. Geregeld steeg er een vliegtuig op van de Airport ernaast; maar Air Bruco vliegt niet op Rotterdam. Het leek meer op taxiën, zo langzaam als ik vooruitkwam (terwijl de Ridley direct 'volliep' met een complete grasmat).

De wedstrijdstart was verre van traag. Zeker voor mijn doen. Ik startte braaf vanuit de tweede rij, gezien mijn plek op de ranglijst. Maar na de nodige asfaltmeters (die heel, heel lekker gingen) draaide ik als achtste of daaromtrent het veld in. Daar zakten de Schwalbes diep weg en was 't tempo er direct uit. Parkeren bij een luchthaven is altijd duur. Sommige collega's deden het lijken alsof we ons nog op de weg bevonden en reden vol door. Toen 't péloton het bos indook, hing ik er nog nèt aan.

Maar tegen het einde van de eerste ronde lag de hele zaak aan diggelen en bevond ik mij diep, diep in de achterhoede. Zoekend naar wat herstel (ik was goed over de rooie) rondom het omslagpunt en... belangrijker nog... tractie. Voor mijn doen reed ik technisch niet slecht, maar ik kreeg er gewoon geen gang in. Dat zag ik niet alleen aan mijn positie in het uiteenbrokkelende deelnemersveld; ik voelde 't ook enorm aan mijn rug. Zit niet veel macht in, in die rug...

Intussen was 't natuurlijk wèl koers en een DNFⁱ was deze keer geen optie. Jammergenoeg voor veel collega's wel: terwijl er voorin nog maar vier crossmeesters in dezelfde ronde reden, begon achteraan het grote Afstappen. Dus werd mij niet meer eer gegund dan als laatste te finishen, op plek 15 (29e in het eindklassement; maar ik heb nogal wat 'interclubjes' moeten missen).