Bruco's tere babybilletjes, een natte naad, snijdende stiksels in de koersbroek en bijtend strooizout op de weg. In de tweede Swift Haarlemmermeertraining van dit jaar loop ik de nodige zitvlakschade op. Winterfietsen is soms een pijnlijke aangelegenheid...

Dat geldt ook voor waaierrijden-voor-beginners. Het is weer bal, langs de Ringvaart, die lelijkert. De wind komt van alle kanten; het is slingerapen geblazen. Doodnerveus word ik daarvan. En niet ten onrechte: Pinarello Piet—in Someren-Peer-Someren vorig jaar ook al onzacht in aanraking gekomen met het wegdek—boort in het gewring en gehannes zijn koersplastiek het asfalt in (dit keer gelukkig zonder erg). Dat 'ie daarbij niet hele zwabberende zwikkie neerhaalt, pleit voor de competentie van onze beschermengelen.

En de 'koers' is dan nog niet eens begonnen.

Maar de eerste cartoucheⁱ al wel verschoten. Want ik laat het péloton wegrijden en wacht op op Il Phenonemo en De Baviaanⁱ, die van de gelegenheid gebruik maken en een plasstop inlassen. Kees in de Neuteboom volgbus brengt ons wel weer terug, denk ik.

Not quite. Als 'ie voorbijzoeft, met de voornoemde klasbakken stayerend aan de bumper, kan ik even niet aanpikken. Dju. Windhappend en pekelkauwend interval ik naar de staart van het péloton. Dat belooft niet veel goeds voor de Finale, die weldra zal beginnen.

Zuinig rijden, rupsje. Geen gekke dingen doen (zoals die frietjacht van vorige week). Tegen de tijd dat we Buitenkaag binnenrijden, zit ik waar ik moet zitten: voorin. Onder impuls van De Neut en De Premiejagerⁱ gaat het tempo omhoog en breekt het péloton. Het is oorlog; er vallen slachtoffers.

Ik dirigeer de ketting naar het buitenblad en haak mijn karretje aan. Met de wind in de rug kan iedereen hard rijden. Aanvallen blijven dan ook uit. Maar de Ringvaart kromt, dus die luxe is geen lang leven beschoren. Waaier alert! Il Phenomeno en ik hebben geen trek in het getouwtrek en het geslinger. We kiezen voor een positie vlak achter de waaier, daar waar het zo smerig waait.

De eerstvolgende prik kan ik wederom niet beantwoorden. Il Phenomeno knokt zich de waaier in; ik wapper eraf. Ik kijk om en ontwaar, behalve de volgwagen (die me een soort van Moraal geeft), weinig versterking. Dan maar doorharken, in de—altijd ijdele—hoop dat ze elkaar vooraan gaan lopen beloeren en de vaart uit de kopgroep wegsijpelt.

Pokkewind, shitbenen. Ik zie ze rijden, zelfs een beetje 'tactisch doen', maar kom geen steek dichterbij. Alsof ze me willen pesten, houden de ontsnapten het gat op een meter of vijftig. Dat krijg ik in m'n eentje nooit dicht.

Voordat we het bruggetje bij Nieuwe Wetering opdraaien, pik ik Iron Bert en Keizer Piet op. Slachtoffers van een démarrage van De Premiejagerⁱ. Gedrieën stoempenⁱ we achter de feiten aan. Later voegt ook de geloste Luis zich bij ons grupetto secondo. Nog steeds rijdt de kopgroep op schootsafstand, maar ik heb geen patronen meer. Dan maar sleuren, beuken en geven. Opdat we 'binnen de limiet' de imaginaire finish passeren en volgende week weer mee mogen doen.