De winterslaap is voorbij (ook voor de niet-veldrijders—de leegte van die levens...): de Swift Ringvaart parade is weer begonnen. Tijd om weer eens tussen de wielen te rijden. En om spelenderwijs uit te vinden wie er goed heeft overwinterd. Na de geneutraliseerde optocht (circa 60 km) klinkt immers het 'Feuer frei!' en is het koers...

Baviaan—clubracer pur sang—staat scherp en gretig aan het vertrek: 'In tegenstelling tot wat velen beweren, is dit wél een wedstrijd. En ik wil 'm winnen.' Andere notoire snokkers houden zich iets meer op de vlakte. Hetgeen niet wil zeggen dat hun beentjes niet jeuken en ook zij reikhalzend uitzien naar de eerste (geasfalteerde) krachtmeting van het jaar. Bruco is daar niet gerust op: in februari ben ik allesbehalve scherp.

De neutralisatie is als vanouds gezellig. Lekker bijbeppen met de mènne; rustig peddelen in gesloten formatie. Af en toe komt Cees in het Neuteboom dépannage-vehikel al Tour-toeterend voorbij zetten. Werk genoeg: lekkages alom (men is duidelijk niet in vorm). Stilletjes veranderen we in mijnwerkers: de Haarlemmermeer ligt er vies en nat bij. Hier en daar liggen er restanten ijs op de weg; lekker als dat je zeem binnensijpelt. Het péloton (een coureur of veertig, schat ik) laat zich hierdoor echter niet van de wijs brengen. In gezelschap vliegen de kilometers en de Ringvaart-lelijkheid (waaraan je solo soms een hele dobber hebt) voorbij.

Vlak voor Kaagdorp deponeert Baviaan de knuppel in het hoenderhok. Met Koos (die 't grootste deel van de Ringvaart alleen ietsje voor het péloton heeft getraind) als springplank muist 'ie ervandoor. Het gat is geslagen; er zit duidelijk punch achter deze attaque.

Vanuit het péloton geen reactie. Bruco probeert anderen te overtuigen van de Ernst van de uitbraak van Baviaan, en van de noodzaak een gezamenlijke jacht op touw te zetten. Maar het mag niet baten. Bruco houdt het niet langer en begint aan een lange achtervolging. Zo'n chasse patatⁱ, waarop hij het patent heeft.

Eerst naar het achterwiel van Koos, alias 'De tandarts'. Die laat Baviaan echter al snel begaan, dus moet Bruco nog 'ns uit zijn pijp komen. Verdoeme, die Baviaan rijdt stevig door; hij loopt niet uit, maar ik kom zeker ook niet dichterbij. Intussen heeft Bruco 't beste van deze dag alweer gehad. Springen, tijdrijden, harkenⁱ tegen de wind (45 ka-èm-haatjes waren wel zo'n beetje het hoogst haalbare—beetje vergeten onderweg te eten, ook.

Dus wanneer de jacht uiteindelijk tóch wordt opgezet, heeft Bruco geen verhaal meer. Plukjes renners, enkelingen (onder wie de altijd sterke Neut en criteriumkeizer Piet) steken voorbij en voegen zich bij de kopgroep van de Vroege Vluchter.

Hoe 't die kopgroep is vergaan, daarvan kan ik dus geen verslag doen: de definitieve debatten zijn buiten mijn blikveld gevoerd. Bruco belandt uiteindelijk in een achtervolgend kwartet, krijgt het gezelschap van Luis, Frans en 'snokmans'. Laatstgenoemde moet dit keer wél passen. Gedrieën stompen we lekker kop-over-kop tegen de felle (maar niet zo koude) wind en door de vieze natte sneeuw. De kopgroep verdwijnt langzaam maar zeker uit beeld.

Aan de denkbeeldige finish bedanken we elkaar. We hebben afgezien, maar zijn niet opgeraapt door de toerkaravaan die ons op de hielen moet hebben gezeten. Ook niet door de Cees-bus—wat wel had gemogen, gezien Luis' leegloper (die we na een mislukte poging in een bushokje maar even bij mij thuis hebben aangepakt). Verkleumd maar voldaan stap ik onder de douche.