Doom is dope. Weinig zaken maken rupsje blijer dan een neerwaarts gestemde, door merg en been ronkende riff. Bij voorkeur in een slepende groove, aan een pijngrensverleggend volume. Met zijn amateurcombine (Headshrinkers of the Amazon, onthoud die naam) mag rupsje graag apocalyptisch jammen. Maar het einde is pas écht nabij als 'ie zich overgeeft aan de regeerakkoorden van de profs. Voor Shrinebuilder gaat rupsje graag naar 'het stadion'. Want dit kwartet is de 'eredivisie van de doom', het neusje van de zware zalm, de overtreffende trap van trippen. Of zij ook live hun mannetje staan, moest dinsdag jongstleden worden gecheckt, in Tivoli.

De multi-culturele samenleving is passé; de integratie van minderheden is totaal mislukt; op naar vijftien miljoen geassimileerde Henken en Ingrids. Aldus het appèl dat dezer dagen steeds vaker en luider klinkt. Als het 'recreatieve hardfietsen' een afspiegeling is van onze maatschappij, dan wordt het hoog tijd deze subcultuur eens langs een tijdgeestconforme meetlat te leggen. Wat zeggen de normen, waarden, zeden en gebruiken in de wielrennerij over de toestand in het land? Sociaal-Cultureel Blogbureau Bruco deed een quick scan en kwam tot een geruststellende conclusie.

Geen spoor van rupsje, vandaag in de openingswedstrijd van de SwiBoCrossCompetitie. Ontsporing verzocht: Het Plan hield hem buiten de linten en out of competition. Verstandig. Maar ook ontzettend frustrerend. Een DNS uit lijfsbehoud—niet echt rupsjes ding.

Verkiezingen, daar komen ongelukken van. En dan doel ik niet op 09/06/10, maar op een poll die het blaadje Total Guitar onlangs hield. Gevraagd naar de Greatest Riff of the 21st Century—voorwaar een Belangrijke Kwestie—doken de massa's in hun MP3-collecties en op de stemknoppen, omwille van hun gevoeligste snaar. De uitslag was niet bepaald om mijn vingers bij af te likken.

Der Berg ruft! En hij bleef roepen. Daags na het mijnwerken op de Rammelsberg togen Ch'rie, J, C en Rupsje naar de Wurmberg (Braunlage, Duitsland, Europa, etc.). Ook dát is een rammelberg. Tenminste als je hem afdaalt met behulp van een Monsterroller...

Bruco brengt een Bergmannsgruß vanaf de Rammelsberg in Goslar, Duitsland, Europa, Aarde, Melkwegstelsel, Heelal... Vakantiekiekjes voor in de werelderfgoedlijst. Oftewel het 'Thema van de Verlaten Mijn':

Drie (eigenlijk vier) grote muziekmijnheren zouden, zo wilden de marketingmachine én ons verwachtingspatroon, ons wel eens eventjes komen platspelen. Them Crooked Vultures streken neer in 020 (een uitverkochte Heineken Music Hall), zetten hun klauwen in het (ten dele niets vermoedende) publiek en stelden niet teleur.

Manus-van-alles Nico kreeg kippenvel. Penningmeester Dick werd filosofisch ('wachten op de vergankelijkheid'). Huismeester Ton dwong nog een wijntje af aan het streng bewaakte buffet. De sponsor mistte toch wel een premiesprint. De ere-voorzitter wist dat 't er in zijn tijd (1978) ruiger aan toe ging. De Giro 'raasde' door Leiden en de hoogwaardigheidsbekleders van de Leidse Ren- en Toervereniging Swift waren erbij.

Stelde ik eerste paasdag in dienst van een vriend; tweede paasdag kwam toe aan het meisje. Dat was geen opoffering, zeker niet omdat we een trip naar Brabant—down Memory Lane—hadden gepland. Rups (R.V.), ch'ri (M.J.K.) en haar twee pubers stonden ingeroosterd voor een potje MTB-en in de Loonse en Drunense Duinen. Dat was—ch'ri kent het vlees in haar kuip, nageslacht én aanhanger—al wéken van tevoren zo afgesproken (je moet pubers en rupsjes immers niet overvallen met 'iets leuks gaan doen'). Iedereen, rupsje voorop, was akkoord. Totdat de ochtend aanbrak en het tijd was voor het pakken der biezen.