Het Open Kampioenschap van Leiden 2010 wordt binnen tien minuten beslist. De verkeerde—want de eerste—tien minuten, welteverstaan.

Als Swift-rencommissaris, mede-organisator en voormalig Rijn-Bollenstreekgrootheid (die competitie is immers ter ziele en vervangen door afzonderlijke OK's—Lisse (DNFⁱ), Alphen (DNS) en Leiden) ben ik verguld met de grote opkomst. Zevenenvijftig coureurs zijn vanmiddag naar ons fijne clubparkoers gekomen voor een potje recreatief hardfietsen—voor spek, bonen en bloemen. Dames, nieuwelingen, junioren, amateurs A tot en met C, élites en—mijn soortgenoten—masters 40+.

Als erkend diesel—voorgloeien verplicht—en gepatenteerd frietsnijder—cartouches optioneel—heb ik, ook 'thuis', nooit terug van een bliksemstart. Ik word op mijn wenken bediend: al bij het uitkomen van de Van der Salmbocht gaat de gaskraan open. Met de wind vol in het aangezicht en nippend aan een melkzuurshake zoek ik naar het dichtstbijzijnde achterwiel.

Het zijn slechts kleine gaatjes, die ik gedurende de 'inleidende debatten' moet laten. Maar ze tellen wél op. Terwijl er voorin naar hartelust wordt gedémarreerd, zit ik van achteren te sterven. Iedere versnelling valt verkeerd; lossen is geen optie, maar het scheelt verdomd weinig. Shock & awe: the sequel.

Blijkbaar ben ik niet de enige die lijdt. De koers is nog geen tien minuten oud, of er schermutselt een kopgroep weg. Zes sterke mènne slaan de slag; het péloton ziet af—van vermoeidheid en van achtervolgen. De flitsscheiding is een feit.

Of mij dat zint, doet er vandaag niet toe. Ik heb domweg de benen niet om mee te spelen. (Dat was vorig jaar beter.) Overleven is het devies; een DFⁱ is wat ik er koste wat kost wil uitslepen. Het tempo wordt gelijkmatiger en beschaafder; ik begin zowaar wat beter te draaien en wat assertiever te sturen.

'Bruco schuift op, maar we hebben hem nog niet van voren gezien', microfoneert de Voorzitter. 'Ik gok op de sprintⁱ', laat ik weten. Altijd lachen met mij, ook als ik steenkapot zit en weet dat de Finale—net als de Ouverture—niet direct mijn specialiteit is.

Verre van meesterlijk finish ik na vijfenzeventig minuten als negende master (van vijftien starters). Dat is voorwaar beter dan ik die eerste tien minuten in de interval hel kon bevroeden en meer dan waarop ik vooraf had gerekend.

Grazie, Hans Egberts, Jacqueline van Berkesteijn en FotoKoos!