Trainen in onze overbevolkte polder is soms een hachelijke onderneming. Vanmorgen kwam het bijna tot een botsing der generaties, een paralympische schermutseling en—wie zal 't zeggen—tot een voortijdig leeglopen van des rupsen beschermengelkrediet.

Ik naderde het einde van een lang blok D2 (of wat daarvoor moest doorgaan) en de 'kruising' (voor de regionalen: de grindbak) naar het Spookverlaat, nabij Alphen aan den Rijn. Aan weerszijden van het fietspad stond een kluwen pensionado's. Blakend van gezondheid en gewapend met vervaarlijke prikstokken. Volop in training voor het ondoorgrondelijke, maar ongetwijfeld levensverlengende, nordic walking.

Het 'blok' was toch al naar de vaantjes (d.w.z. wél 'tempo', maar géén 'duur'; laat staan de corresponderende officiële hartslag), dus was de keuze snel gemaakt en minderde ik vaart. Ik ontwaarde (hetgeen niet hetzelfde is als 'ontwaardde'; Respect, weetjewel) een prik-instructor, die de doorgewinterde droogskiërs nog wat Noordse Geheimen toevertrouwde.

Ik stond op het punt de 'jeugd van tegenwoordig' te passeren, toen de oppernordist begon af te tellen: 'Één, twee, drie!' Op 'drie' zwaaiden alle nordic krukken de lucht in. Met een onnavolgbaar staaltje nordic ducking kon ik voorkomen dat ik van de fiets werd gespiest.

Wegpiraterij? Wielrennerallergie? Welnee. De 'Class of 1924' vormde een erehaag, waar ik met gepaste trots en mijn neus op het stuur doorheen gleed.

Met dat 'blok' is het natuurlijk niet meer goed gekomen. Maar met het ego zit het weer helemaal snor.