Nes aan de Amstel—rupsje komt er graag terug. Semi-klassiek 'recreatief hardfietsen', in de vrije natuur, op een zomerse vrijdagavond—meer moet het niet zijn. Oké, de podiumkans is er misschien iets minder groot dan in Alphen, maar ook zonder bloemen en enveloppen is Nessie een 'Van der Poeltjeⁱ' waard. Rupsje laat er zelfs de ambiance van het tegelijkertijd te betwisten Statenkwartier voor schieten.

Ook dit jaar boekt WTC de Amstel 'Nessie' weer moeiteloos vol, vooral met eigen volk. W8-ers VDBⁱ en De Beulⁱ vissen achter het net en krijgen geen wild card; Rapido opteert voor een DNSⁱ. Swift zal het moeten doen met 'flegmaticus' Adriaan (A-péloton; vijf ronden), 'zenuwpeesje' Corniel, 'jong veulen' Joost en 'nestor' rupsje (B-garnituur; drie omlopen).

Laatstgenoemden starten vanaf pole position en zijn voorwaar goed weg. Met de wind in de rug gaat het in vliegende vaart over de Amsteldijk, langs de 'wielrenvangers' richting de kop van het péloton. Er zijn er meer die daar willen zitten (niet zozeer uit 'dienstbaarheid' als wel in anticipatie op de waaier die ons wacht op de Hollandse Dijk). Parkeren is geen optie.

De Leidse Renners en Toerders geselen de grote plaat en snokken ombeurten 'van voren'. Terwijl Rupsje zijn 'vijandige overname' weet beloond met een accute 'volloper' en Corniel geniet van het mooie uitzicht (de rode lantaarn is—nog—in geen velden of wegen te bekennen), plaatst Joost de eerste démarrage van de dag. Die kan natuurlijk niet onbeantwoord blijven: volle bak kletsen we de Dijk af, de noordooster in. Kantklossen geblazen!

De landbouwweg is natuurlijk niet breed genoeg voor alle zestig deelnemende Nieuwelingen en Amateurtjes B. Dat ondervindt ook een geel-groene schim die zich de berm in boort en erbij gaat liggen, binnen rupsjes remweg. Diens beschermengel en reflexen laten hem ook nu niet in de steek. Eromheen, uit 't zadel en rammen richting het middelpunt van het echelon. Corniel volgt, maar weet—onervaren cq. behoedzaam als 'ie is—geen plaatsje te bemachtigen in de waaier en wappert eraf.

Op de betonplaten van het fietspad komen de gemoederen weer enigszins tot bedaren. Het tempo stokt, het péloton klontert samen: tegenwind is fijn. Rupsje vindt Joost terug en maant hem mee op te schuiven. Want ginds wacht de Nesserlaan—dikwijls de scherprechter in 'Nessie'. Daar zal de boel ongetwijfeld uiteen worden geranseld.

Aldus geschiedt. Rupsje heeft nét genoeg landje-gepikt om zich te verzekeren van een plaats tussen het laatste relevante achterwiel en het 'kantje'. Die vijf centimeter verdedigt 'ie met verve en—voor zijn doen—uiterst 'zen'. Totdat de mènne met de Amsteldijk in zicht weer tactisch beginnen te slingeren en rupsje het zekere (de wind) verkiest boven het onzekere (de 'tankgracht'). Cartouche nummer twee is weldra geschiedenis.

Voor de wind trappen de meerdere goden het gaspedaal nog maar eens in. Het péloton kraakt en breekt—uitgerekend vóór rupsje. Over twee, drie plooiende renners kan 'ie nog heenspringen, maar het zwarte gat—en een fameuze zuurstofschuld—is een feit. 'Nessie' is amper elf kilometer oud en lijkt nu al hopeloos naar de vaantjes.

Rupsje stampvoet met 45 per uur naar de finish. Daar lonkt de Schande (afstappen, rugnummer afspelden en kniezen), maar zegeviert het Karakter. 'Nessie' maakt onvermoede krachten vrij; Rupsje blijft binnen de dranghekken en perst er nog een omloop uit. Hij ziet twee mènne voor zich uitrijden die, evenmin genegen tot capitulatie, serieus aan het achtervolgen zijn.

De 'dood' en de 'gladiool' zijn goed bezig. Rupsje haakt, op hangen en wurgen, aan. Gedrieën knokken zij zich stukje bij beetje terug naar de staart van het péloton. Kop-over-kop rijden zij hun kas leeg. Sparen is er niet bij. Overnemen boven het omslagpunt doet geweldig zeer, maar het moet. Rupsje—niet behept met de grootste motor van dit gelegenheidstrio—ziet af. Er wordt geen woord gewisseld; deze alliantie verstaat zich ook zo wel.

Halverwege ronde twee, op kilometerpunt 18 of daaromtrent, worden de 'dood', de 'gladiool' en de oude rups voor hun inspanningen beloond en mogen zij op het macadam en—terug!—in het péloton even de benen stilhouden. Maar niet voor lang. Er heeft zich, zo blijkt, buiten bereik van de 'verloren zonen' een grupetto afgescheiden en dat moet natuurlijk worden bijgehaald.

Dus mogen de vrienden van de Amstel weer aan de arbeid. De samenwerking is ook hier wonderwel goed: vrijwel niemand verzaakt; de waaier draait beschaafd en vlotjes rond. Ook Joost en rupsje geven het volle pond en zien de vluchters alsmaar groter worden.

De laatste ronde is echter niet lang genoeg. De laatste vijftien, twintig meter krijgen zij niet dichtgereden. Zeker niet als in de voorhoede het spel opnieuw op de wagen gaat. Zes mènne springen weg (de latere winnaar, Bollenstreker Ton van Eijk klasbakt er vervolgens nog even solo naartoe... amai) en laten in hun zog een spoor van verbrokkeling na.

Op gepaste afstand vervolmaken Joost en rupsje hun 'Nessie'. De sprintⁱ (voor plek vijfendertig of zo) mag geen naam hebben; deze zwaarbevochten DF—dát is nog eens 'terugkomen' in Nes aan de Amstel—laten de débutant en de nestor zich ook zonder fratsen goed smaken.

Dank zij Dolly en Peter Wesseling, Klaas Groot.