In tegenstelling tot de dikkebandenburger gaan wij recreatieve hardfietsers voor kaal. Niet alleen zijn onze benen getrimd; ook onze rijwielen zijn ontdaan van alle ballast. Wij hebben dus geen bel, geen reflectoren en al helemaal geen hulpmotor aan onze fiets hangen. Hooguit een kilometerteller, en die registreert feilloos dat wij oneindig veel harder, verder en dieper gaan dan de functionele fietser. Wij zijn met minder meer.

Rupsje wist waarover 'ie blogde, toen 'ie het vermoeden uitsprak dat de uitbesteding van zijn gestraalde steigerwerken hem duur zou komen te staan. Wat doet tegenwoordig een beetje rib uit een beetje lijf? € 208,71 komt aardig in de richting, dunkt rupsje. Want dat is wat 'ie vanmorgen mocht aftikken, bij de fietsenmakert.

Een beetje doe-het-zelvert kèn niet zonder goed gereedschap, geduld en... een beetje geluk. Gelegenheidsmechaniekert rupsje kan erover meepraten; zeker na vandaag. Zelf sleutelen is de goden verzoeken. Als die niet meewerken, dan beland je in een eigengemaakte hel. Over een slechte dag in de materiaalpost...

Dat rupsje momenteel in geen velden of weilanden is te bekennen, wil nog niet zeggen dat 'ie niet serieus met zijn vak bezig is. Om de dooie dood niet! 'De mastodont is zich aan het opladen voor een ongenadige come-back in het veld', aldus Wielertoerist Vinc. Zo is 't maar net. Onderwijl brengt rupsje twee geheime wapens in stelling. Kijkt en huivert.

Scirocky is weer opgelapt. Een retourtje postkantoor per stadsfiets is misschien niet de meest snelle of aansprekende wielwissel, maar de service course is er niet minder om.

Nu u het vraagt. Ja, rupsje stuurt inmiddels een beetje breder, naar aanleiding van de greet & meet bij Jan van Dijk. Voorwaar, de postorderbruid heeft een nieuwe beugel gekregen.

De club was toe aan een fris uniform, vond men. Het oude was namelijk te... ehhh... oud. Bovendien is de Rabobank afgehaakt als hoofdsponsor. Blijkbaar is het kleine wielrennen geen 'cultuur' (waarin de lokale vestiging nog wél investeert). Hoe dan ook, de Swifters moesten in een nieuw pak worden gestoken. En ook rupsje moet eraan geloven.

Ben ik nou zo sterk, of zijn die fabriekswielen van tegenwoordig zo zwak?

Mooi op de fiets zitten? Dat is slechts weinigen gegeven. En rupsje al helemaal niet; die hangt dik-wijls achterstevoren over zijn zadel, met z'n tong in de derailleur en de blik op oneindig.

Goed op de fiets zitten? Daar is—misschien—nog wel wat winst te boeken. Rupsje deed de afstelling van zijn fietsenpark tot dusverre altijd zelf, op 'ervaring' en 'gevoel'. Maar steeds vaker knaagde de twijfel over mijn 'positie', mede ingegeven door rugklachten en andere fysiozever.

Vorige maand treurde ik om de Franse slag in postorderbruidjes achterwiel. Inmiddels is de service course langsgeweest en is het euvel, zo lijkt het, verholpen. Voor het wegseizoen 2009 komt de dépannage te laat (en voor de cross lijken me die Ksyrium Elites niet 'bekwaam'), maar het is goed om de materiaalvoorraad weer op peil te hebben.