Ruim een maand na zijn laatste koers en met hoegenaamd niets in de benen, tijgt rupsje Bultwaarts, voor de slotwedstrijd van de Swift Driedaagse voor amateurs A tot en met C. Afkicken, opkrikken en aanpikken: een rehab is geboden. Rupsje wil in Leiden uit zijn Lijden worden verlost. Maar is dat slim?

Het heeft er—aanvankelijk—alle schijn van: Pluvius spreekt zijn Zegen uit over deze doldrieste onderneming: non-stop Moraaldruppels en bijgevolg legio afzeggingen (al is een klein péloton dikwijls verraderlijk) en bleke, lusteloze smikkels aan het vertrek (puntje voor Bruco).

Slechts 33 zijn het er, vandaag. Daar moet rupsje het mee doen. De Goesting is er niet minder om, al dringt, eens het spul in gang is geschoten, het besef door dat het ook 'thuis'—hoeveel rondjes Bult heeft rupsje wel niet in zijn mind map zitten?—behoorlijk aanpoten is. Rauwe snelheid komt niet van trainen (of wat daarvoor moet doorgaan) alleen, laat staan via retraite.

Wie schetst onze verbazing? De koers is al halverwege (inclusief 'stief kwartiertje'!) en rupsje zit nog altijd deftig te zènne tussen de wielen. Dat zijn er inmiddels geen 64 meer: afvalkoers. Maar rupsje 'vliegt'. Brucoweer. Blijmoedig en gedachtenloos deint 'ie mee op de golven (gelukkig niet al te hoog) van het péloton en waant 'ie zich veilig op positie plusminus 15. Normaliter is dat best slim.

Rupsje vliegt dus... de bocht uit. Een collega rijdt lek in de beruchte Van der Salmbocht. Het is zijn voorwiel; er is geen houden aan dat kreng. Hij zwabbert alle kanten op en dwingt rupsje tot een reflex publiek-inwaarts (zonder erg, uiteraard, want crossers—of wie daarvoor willen doorgaan—hebben een bijzonder innige band met de beschermengel).

Vanaf dat moment is 't gedaan met rupsjes roes. Door diens bemodderde kop waart de mentale aquaplaning. Bij het opnieuw invoegen in het péloton (rupsje maakt slim gebruik van de 'ronde vergoeding') blijken de benen toch ietwat ch'tram. En het gebrek aan wedstrijdritme doet zich ook voelen: rupsje neemt verkeerde micro-beslissingen, pakt bij herhaling het verkeerde wiel en zakt er gestaag doorheen. Slim is anders.

Bult-op verliest rupsje de aansluiting met het péloton (of wat daarvan nog over is). Een amateur-A-snokⁱ snijdt hem de adem af. Rupsje klampt zich vast aan het wiel van een—zoveel wordt later duidelijk—geloste en gedubbelde fietsveteraan. Die laat natuurlijk direct een gat vallen. Dat heeft rupsje niet slim bekeken.

Mentor Piet, die net als eertijds in Maassluis niet van rupsjes zijde wijkt (of het zou in de laatste 100 meter moeten zijn), besluit in een split second en met een religieus aandoende krachtterm dat dit dé slag is. En dat hij, rupsje en de overige stakkers in hun zog niet erin zitten, maar erachter. Domme pech; stront gebeurt.

Rupsje verontschuldigt zich en zet het op een sleuren. Er resten nog circa 15 ronden koers en vóór de 'groep rupsje' rijden nog 16 mènne. Die lopen, met het zicht op bloemen, enveloppen en Eeuwige Roem, natuurlijk gestaag uit. Maar met steun van twee mede-gelosten (de 'parkeerwachter' kan niet meer overnemen; Piet—niet gewend achter de feiten aan te rijden—wenst niet mee te draaien) stellen zij de schande van door het péloton te worden gedubbeld nog ettelijke toeren uit.

In goed overleg (dat wil zeggen: zonder te praten) delen zij het parcours in drie ongeveer even lange, cq. zware stukken, dewelke zij ombeurten voor hun rekening nemen. Kameraden voor één middag. Gelukzalige monotonie. Niet stoppen, maar soppen. Rupsje wordt er vrolijk van: de amateur-angst maakt plaats voor rugnummervreugde. Zelfs 'uit koers'.

In volle Finale kan rupsje het péloton, dat inmiddels over de zijnen is heengewalst, niet volgen. Hij ritst in op plaats 20, waar hij niemand tot last is (behalve zichzelf: de rekker enzo). Wel zo beleefd en collegiaal, maar verre van slim.

Wat deert het? Rupsjes rehab is boven verwachting begonnen. Hij sleept een 21e klassering (DFⁱ) binnen en voelt het vuur weer branden. En dat had 'ie nét effe nodig, slim of niet.