'Om medische redenen is de 235 km afgelast.'

???

De teletubbisering van het cyclisme. ANWB-gedoe. Verzorgingsetatisme. Nederlandse wattenstaafjes (en maar klagen dat 'we' niets voorstellen in de Tour; afdalen kunnen 'we' ook al niet, zo bleek later).

Toerclub Le Champion deed ons bij voorbaat buigen voor een beetje hitte. Voor ons eigen bestwil; tegen ons beter weten in. De overmoedigen tegen zichzelf in bescherming nemen, ten koste van hen die in schoonheid willen sterven. Eigen risico met bandbreedte. Vrije val met vangnet, of weet ik veel. Last-minute paternalisme dat wij kunnen missen als een zonnesteek.

Maar goed, Chrono en Bruco hadden ergens ook wel weer begrip voor de voorzichtigheid van toerclub Le Champion (ongelooflijk: die gasten organiseren op 13 juni 2004 zowaar een Parijs-Roubaix--over verantwoord gesproken). Met een graadje of vijfendertig celsius plus is de lichaamstemperatuur immers gelijk aan die van de omgeving; waar laat je dan het heetst van de strijd? 'Misschien zijn we de organisatie morgen wel dankbaar,' aldus een onderdanige Bruco in een halfhartige poging de amputatie te rechtvaardigen en te verwerken. 'De finale hebben ze tenminste intact gelaten.' Chrono--die al een volwaardige Doyenne op zijn palmares heeft--stonk daar natuurlijk niet in en baalde nog even voort. Geef hem eens ongelijk: we waren gekomen voor 'the full monty' en 170 km (het maximaal haalbare) is nu eenmaal niet een afstand waarvoor je normaliter uren automobileert, een hotel boekt, etc. Luik-Bastenaken-Luik zonder Bastenaken: kom daar maar eens mee thuis... (Een Waalse Pijl zonder de Muur van Huy is al moeilijk te verkopen, maar tenminste nog historisch verantwoord.)

Een algehele boycot kwam niet van de grond. Dus werd er gekoerst, die zaterdag 9 augustus 2003.

Het was warempel nog de moeite waard ook. Een schitterend parkoers (behoeft weinig toelichting, dunkt mij--binnenkort hebben de Ardennen voor de Waakzame Vingers geen geheimen meer), veel volk (ook in de berm: 't is schijnbaar nodig vrouw, kinderen en video-ooms over te laten komen voor de broodnodige morele en materiële ondersteuning)--van soepcoureur tot en met doorgetrainde amateur--en hier en daar juweeltjes van fietsen (nog nooit zoveel Litespeeds in het echt gezien: Vortex, Tuscany, Ultimate, Sienna--ze waren er allemaal) en kleren. We waren niet alleen en vonden overal 'busjes' (soms zelfs heuse pelotons) om in mee te rijden, cq. te besturen.

De Waakzame Vingers hebben behoudend gereden. Noch de weersomstandigheden (al waren de eerste uren relatief koel door dauw en mist), noch het koersverloop noopten ons tot explosies. We zijn overigens ook niet echt 'uitgedaagd' (waar zijn de 'Dolomiti' als je ze nodig hebt?). De samenwerking was goed: een compatibel ritme, carte blanche op de stijlere colletjes, elkaar opwachten op het 'vlakke' en bij de ravitaillering. We hebben onszelf ook voorbeeldig verzorgd: constant drinken, eten, recupereren. Heus, de hitte was zo erg nog niet. De aanloop naar de koers en de nasleep ervan waren niet minder gezellig. Dank, Chrono, voor je uitstekende gezelschap!

Opvallend was het verschil in stijl op de klimmetjes. Chrono bleef strak in het zadel en onderhield stoïceins zijn beentempo. Slechts een enkele keer heb ik hem kunnen betrappen op een slecht moment: op de Côte d'Amérmont (een kreng van een helling, met een maximaal stijgingspercentage van boven de twintig) haalde hij hardop verhaal op de imaginaire (maar te vroeg ingeschatte) top. Later, bovenop de Rosier ('Rosé', volgens sommige aanwezige talenwonders), vertrouwde hij me toe dat hij eventjes was neergezegen op een uitnodigend stukje berm. De andere sprinters hadden op dat moment de koers allang verlaten.

Bruco hield het op een derderangs imitatie van de vedergewichtige 'grimpeurs'. Veel uit het zadel, de fiets lichtjes (maar niet echt ritmisch) heen en weer wiegen, gelukzalig grijnzen, maar van binnen kapot gaan ('heel even'). De tegenstand monsteren, het juiste wiel kiezen (de echte vedetten daarbij mijdend) en de schade beperken. Net als Chrono dronk hij de straffe Redoute, de laatste serieuze sta-in-de-weg-naar-Luik, in één teug leeg (op de 39x27 en met drie Dextro's in zijn mik, dat dan weer wel). Niet zonder leedvermaak zag hij hoe links en rechts de voetjes uit de pedalen gingen. Die videoband kunnen ze straks thuis nog eens rustig evalueren.

Het applaus (Il Boiaⁱ wordt nu helemaal gek) aan de finish (met een echt spandoek) bij Holiday Inn Liege lieten wij ons welgevallen. Hetzelfde gold voor de drank in het café na afloop (wel eerst eventjes door de allochtonen-scanner), de airco van Chrono's Renault (Le Comfort) en de tournedos bij Van der Valk in Eindhoven.

De Waakzame Vingers hebben het hem weer gelapt. Volgend jaar (in onze sterkste opstelling, wellicht) zetten we in op een onversneden LBL. En op een hele trits andere klassiekers, natuurlijk.

De data (volgens Bruco's instrumentarium):
DST: 184,76 (na Baraque de Fraiture hebben we een pijltje gemist)
TM: 07:35:30
AVSⁱ: 24,4 (meetfouten: de fiets dikwijls geduwd door de verschillende verzorgingsposten; vergeten het achterwiel op te tillen)
MAX: 68,2
Zone: D2
Time in: 02:30
Time
below: 04:13 (conservatief gereden...) Time above: 00:36 (de stijlste
stukjes geaggregeerd) Max HR: 180? (interactie met Chrono's
rikketikker) Avg HR: 139
Herinnering: een t-shirt en een door Klaas Lakeman in hoogst eigen persoon ondertekende oorkonde (die--hoe pijnlijk--getuigt van het feit dat wij de 235 kilometer met succes hebben afgelegd)

We hebben de wrange inschrijving trouwens ietwat zoeter gemaakt door onszelf te trakteren bij de kraam met overjarige koerskleding. Chrono vond een Kelme bibshort (Nalini); iets minder ventilatie dan zijn vertrouwde Ultima, maar die groene broek, die staat 'm goed. Bruco ging natuurlijk voor een 'retro' Saeco (nog zonder Longoni Sport) truitje.