Naast Biken en Bloggen heb ik nog een liefde die op een B allitereert: Brant Bjork. 's Mans CV leest als een natte-jongensdroom: Kyuss, Fu Manchu en een tiental solo-albums met eeuwigheidswaarde. Bjork is de rentmeester van de riff, de goeroe van de groove, de farmaceut van de flow. Brother Bjork is een Held.

De Low Desert Punk uit California was in de buurt—hij bespeelde vanavond de Baroeg in 010—en Brother Bruco wist 'm te doen stond. Samen met mijn ch'ri, die Bjork wel had gehoord en gevoeld, maar nog nooit had gezien, naar Rotterdam Zuid gesnokt voor de totale, onvoorwaardelijke overgave.

We werden opgewarmd door het verlichte—maar sympathieke—kwartet My Sleeping Karma. Group hug voor aanvang; gitaar, bas, drums en... als dat maar goed gaat... toetsenbord inpluggen; speulûh! Hadden ze duidelijk vaker gedaan: de psychedelische (gelukkig mág 't weer) soundscapes kwamen lekker binnen. Het spelplezier droop er vanaf en het zaaltje deinde tevreden mee.

Brant had voor deze gelegenheid wat jonge Bros meegebracht (Alfredo Hernandez en Dylan Roche waren in Desert Springs achtergebleven). Misschien hoorden mijn kniesoren daarom het eerste halfuurtje wat stroefjes verlopen. Of waren de stimulantia in combinatie met de jetlag niet goed gevallen, dat kan natuurlijk ook. Maar Brant 'hield de boel bij elkaar' en langzaam kwamen de mènne en het publiek op stoom.

Wij hoorden veel nieuw werk (van het kersverse Gods & Goddesses)—niet alle klassiekers kwamen aan bod—en wij hoorden dat 't goed was. Vet, strak, hypnotiserend—Rock zoals Rock bedoeld is. De mondhoeken gingen naar boven, de nekwervels werden getraind en 't rechtervoetje gaf plankgas op de imaginaire bassdrum.

De Bros cruisen nu verder door Europa en raken ongetwijfeld nog beter op elkaar ingespeeld; in april zien we elkaar weer, op Roadburn 2010!

Never loose the feelin'...