De afgelopen twee dagen, waarde volgelingen, is rupsje zonder last of ruggenspraak doorgekomen. Werveltje voor werveltje kroop de pijn naar boven, totdat 'ie weer zat waar 'ie wezen moet: in het hoofd. Daar bonkte, klopte en etterde het: 'Ruim twee weken verloren; stilstand is achteruitgang; de Plicht roept!'

Dat was voor rupsje het sein om zijn queeste naar de Absolute Heerschappij in het veldrijden te hervatten. Of op z'n minst een staaltje Toewijding, Zelfkastijding en Onverzettelijkheid ten beste te geven. Hij, Bruco (vrij naar: Ik, Sven Nys) ging er eens even deftig uit trainen.

Het kon niet mooier dan deze vrijdagnamiddag: donker en vuig herfstweer. Een lagedrukgebied waar zelfs de Buienradar zich geen raad mee wist, had zich genesteld in het Groene Hart. Brucoweer—voor mènne met Moraal, of mènne die zich daaraan optrekken. Dus werd de Modderschuit afgestoft en vastberaden richting de Vrijheid gedirigeerd. De buitenlucht was, zoals de heren Sugar zingen: thick with the smell of temptation.

Voornoemd rijwiel is—zoals de oplettende rups-watchers reeds lang in de mot hebben—door de vooruitziende spuitgasten uit de Ambachtstraat te Tessenderlo (BE) alvast voorzien van regenboogstrepen. Bij wijze van eerbetoon aan wat nog komen gaat: Rupsjes wereldtitel cyclocross bij de Masters 70+, in 2040, of daaromtrent. (Een wegtitel zal 'ie evenmin afslaan; het is alleen dat Bruco die tak van wielrennen persoonlijk iets lager inschaalt. Tenminste, gedurende de herfst en de winter.)

Maar voor het zover is, is er het nodige werk aan de spreekwoordelijke winkel ('Bruco in de ramsj'). Rupsje verkeert immers in een welhaast permanente staat tussen 'aanstormend' en 'op zijn retour'. En, in dit—naar later zal blijken irrelevante—tijdsgewricht is het Lijdend Voorwerp dezes ook nog eens op jacht naar iets van een minimum-vorm ten behoeve van de trainingscrossjes die hem wachten. (U begrijpt: in het licht van 'Project 2040' zijn alle optredens in SwiBoCross en Zuid-Hollandcompetitie vooralsnog veredelde vingeroefeningen. En al die op-één-na-laatste klasseringen zijn slechts om zand in de ogen van de Oppositie te gooien. Maar toch...)

Zoals het kampioenen-in-wording betaamt, negeerde rupsje het getij, de onwennige benen en de trainingsleer in het algemeen. De hartslag vloog omhoog, hetgeen zou kunnen duiden op Vorm, maar ook op achterstallig motoronderhoud. Soit. We revel in adversity, zoals zijn maatje Il Boiaⁱ zegt. Rupsje liet zich hieraan niets gelegen liggen en trapte er lustig op los, mijmerend over:

• één zijn met de fiets en het terrein;
• 'scherp staan';
• blessure-vrij blijven; en
• wattages die Talent overbodig maken.

De Greep naar de Macht begon zowaar gestalte te krijgen. De wind erkende zijn meerdere in des rupsen werklust; de pedalen gehoorzaamden aan diens steeds soepeler wordende tred; de oogjes, die al zo lang geen polder meer hadden gezien, kregen weer glans.

De Ruigekade, de Doespolderweg en de Ofwegen zoefden onder rupsjes noppen voorbij. Met het zicht op Woubrugge—de domicilie van de Swift tijdrijders en dikwijls de scherprechter van de 'Zotte Zondag' met de Swift Tour Élite—werd op de Kerkweg een extra register opengetrokken—onder het motto 'Ruhe macht frisch'. Op naar de D3!

Dit voelde comfortabel. Té comfortabel. De Modderschuit gaf geen krimp, wilde van geen bokken weten. De zaak niet vertrouwend keek rupsje naar zijn achterwiel. 6 bar, aldus diens kennersoog. Het bleek de voorste rupsband die was getransformeerd tot lagedrukgebied. Lek...

Dat predikaat was helaas ook van toepassing op het razendsnel aangelegde—maar vooraf willekeurig uit het arsenaal geplukte (zelfs de Bruucmeister maakt wel 'ns een beginnersfoutje)—reservebandje. Een rechtsomkeert, die dan maar de boeken ingaat als een evenwichtstraining, op toertempo was al dat onze geteisterde Held restte.

0 bar revisited. Hopeloos uit vorm, zou de snokmaster zeggen...