Krassende knarren
't Is niet dat ik mezelf helegaar veroordeel tot inertie, dezer dagen. Op de donkere dinsdagavonden is een schaatstraining met IJsclub Zwanenburg immers vaste prik. Een uurtje rondereni, maar dan anders.
De inner oval, waar de kleppers (of moet ik zeggen: klappers?) rijden, betreed ik zelden. 'Hoog op' zul je mij niet horen roepen. En als ik de klokken van de Haarlemse Kunstijsbaan mag geloven, is een 'rondje veertig' al te hoog gegrepen.
Maar ik heb er, meestal, wel schik in. Lekker het—tegenwoordig overdekte, helaas—ijs bekrassen (Gunda Niemann is er niets bij). 'Stayeren', Steigerungen, diep zitten, uitrijdrondjes, pootje over. Enige gelijkenis met de fietssport is niet toevallig. Al kan ik de bijeengefietste conditie en spieraanwas niet één op één vertalen naar een pittig gesprek met het ijs. Daarvoor schiet de techniek tekort (ook met schaatsen ben ik veel te laat begonnen) en doet de rug te moeilijk.
Aan het materiaal ligt het niet. Want ik ben alweer enkele jaren voorzien van deftige Vikings. Geniet mee van de produktbeschrijving:
Een volle nerf rund-lederen schoen, uitgevoerd met een lichte veterbies. De voorgevormde kuip is opgebouwd uit een glas-koolstof combinatie. De kuip is niet thermoplastisch. Het ingezette enkelstuk is van stretch-materiaal. Het glijstaal bestaat uit een koolstofstaal en is in de buis gepuntlast. De laklaag is electrolytisch aangebracht (gecataforeesd).



















Marieke:
In ieder geval geen "combi's",
maar wel type Viking is het nou??
Bruco:
Marathon I, dacht ik. De electrolytisch gecataforeesde laklaag op de gepuntlaste buis laat 't wel een beetje afweten...
'Combi's' lijken mij persoonlijk minder. M.n. in de bocht is 't wel fijn als je de schaats een beetje (!) kunt 'omklappen' t.o.v. je enkel.
Reageren