En Jambers doet voort:

Bruco staart doelloos uit het raam. Hij ziet de regen en de storm, die de polder geselen, schijnbaar onophoudelijk. De polder waar zijn naaste belagers op dit moment ongetwijfeld wél trainen. De polder die ook zijn naam fluistert. Het is immers zondag.

Maar Bruco ziet ertegenop als ware het de 'Badaling Great Wall'. Hij kampt met een biker's block. Geen grote goesting; geen vanzelfsprekendheden, vandaag.

In plaats daarvan stelt Bruco zich allerhande vragen. Vragen die op voorhand niet kunnen worden beantwoord. Vragen die eigenlijk niet passen in de monomane 'mindset' van de moeten-fietser. Vragen die op u en mij overkomen als futiel, zinloos.

Waar doe ik 't eigenlijk voor? Trainen tegen je zin is toch contraproductief? Wat maakt één training meer of minder nu uit, in het totaalplaatje? Wanneer houdt het eigenlijk eens op met regenen? Ben ik nu dan toch afgezakt tot de kaste der mooi-weer-rijders?

Dat gaat er in hem om, deze ochtend. Bruco lijdt. Hij strijkt nog maar eens over de stoppeltjes op zijn benen, inventariseert zijn achterstand. Weet, dat de laatst afgehaspelde training alweer vier dagen oud is; dat de laatste 'wedstrijd' een aanfluiting was.

Dan klaart het alsnog op. Het houdt zowaar op met regenen. Bruco's hoofd staat nog steeds niet naar fietsen (waarnaar wél, weet hij ook niet), maar één uitvlucht is verdampt: hij kan eropuit, zonder dat 'ie straks alweer zijn fiets moet kuisen. Er staat nog altijd een straffe wind, dat is waar. Maar daarover had Bruco altijd van die toffe theorietjes. Een kwestie van Moraal, volgens hem.

Uiteindelijk is het niet die Moraal, die hem het smalle zadel doet opzoeken. Nee. Bruco is zichzelf beu. Hij zit, zoals hij dat noemt, alleen maar te 'verslechteren'. Fietsen is de enige remedie tegen die lamlendigheid, weet hij. Is het niet om te pieken (Bruco weet niet eens wat dat is), dan is het wel om weer in gesprek te geraken met zijn andere zelf. Dus trekt hij de zeem in zijn bilnaad, gespt hij de schoentjes strak aan en rijdt hij de storm tegemoet. En wij gaan met hem mee.

En dat levert deze beelden op, dames en heren. Kijk Bruco eens grimassen, bekkentrekken. Zie hoe de wind rukt aan zijn wielen, hem bijna de berm in stuurt. Merk op hoe hij stilaan de routine hervindt, zichzelf voorzichtig afpeigert met enkele sneden met het grote mes. En constateer dan dat hij weer in zijn element is. Bruco lijdt niet meer...

Uitzending gemist?

• Jambers maakt kennis met Bruco
• Jambers ontleedt Bruco
• Jambers overwintert met Bruco
• Jambers knapt af op Bruco
• Jambers krijgt geen
  hoogte van Bruco