Amateurrenners—de aardigen niet te na geblogd—staan niet bekend om hun geduld of compassie. Zij laten er doorgaans geen gras over groeien, als het startschot klinkt voor de zoveelste rondjes rond de spreekwoordelijke kerk. Hoe harder de 'startblokken', hoe beter. Pas als alle duivels zijn ontbonden, de pijngrens is opgezocht en het péloton in zijn voegen kraakt, zijn de 'recreatieve hardfietsers' in hun element.

Rupsje niet. Maar hij koestert een een onuitputtelijke liefde voor 'het spelletje', heeft een niet te stillen honger naar stielkennis en is behept met een onverklaarbare hang naar slaag. De koers geeft; de koers neemt. 'Incassobureau Bruco' komt graag terug voor een palliatieve kastijding en—Er Is Hoop—een therapeutische overstijging van zijn gebruikelijke zelf.

Vanavond wachten de dranghekken, de veiligheidsspelden, de eucalyptus-olie en andere wielerparafernalia in Hendrik-Ido-Ambacht. Daar woedt straks, naar Goed Gebruik, de Slag van Ambacht. Een zware, zij het inmiddels goeddeels geasfalteerde, afvalkoers, naar 't schijnt. Meer voorkennis heeft rupsje, die hier gaat débuteren, niet. Meer wil 'ie ook niet weten. Het volstaat om die heerlijke kriebels in de buik aan te zwengelen en de stress-receptoren te activeren.

Bijna mist rupsje de Slag. Omdat 'ie krap bij tijd zit en geen goesting heeft in de rook van Rotterdam, opteert 'ie voor een gemotoriseerde verplaatsing, in plaats van het gebruikelijke Van der Poeltjeⁱ. Ruim twee uur randstedelijk fileleed is zijn deel (AVSⁱ: 25 km/h). Hollen en stilstaan—ook op vier wielen geen pretje.

Een kwartiertje tot de start (maar trek daar gerust vijf minuten vanaf, omdat de mènne zich graag bijtijds verzekeren van pole position) is ietwat krap bemeten voor het assembleren van het carbonneke, het afhalen van het rugnummer, het verkennen van het rondje en het losrijden cq. op spanning zetten van de benen.

Swift-man VDBⁱ arriveert tezelfdertijd (vanwege dezelfde logistieke obstakels) op de plaats des heils. Na een 'warming-up' van 2,8 kilometer posteren de wit-blauwe kameraden zich achterin het startersveld (vanavond zo'n 50 mènne sterk) en wensen elkaar succes. Zij hopen dat het péloton een rustdag heeft, maar weten wel beter. 'Als door een wesp gestoken' zullen de specialisten straks gaan snokken—op jacht naar premies, bloemen en scalpen van de mindere broeders.

'Doe het de eerste ronden even rustig aan, zodat jullie aan het nieuwe parcours kunnen wennen', zegt de KNWU-mijnheer, voordat 'ie de trekker gaat overhalen. Rupsje knikt instemmend, maar koestert geenszins de illusie dat deze boodschap overkomt. Kom niet aan het 'stief kwartiertje'; dat is heilig in Amateur-B land.

Gelukkig loopt de gevoelstemperatuur tegen de vijftig klein nulletje C, dus is een warm welkom verzekerd. Ongewild dwalen rupsjes ogen af naar de blikjes spierverslapper waarmee de toeschouwende tifosi zich verkoelen. Voorwaar een aanlokkelijk alternatief voor de koortskoers die op stapel staat. Maar het is te laat voor een DNSⁱ. De niet-bewegende delen zijn alvast voorgegloeid; de rest voelt ch'tram.

De keurslagers houden zich bij hun eigen leest en hebben geen mededogen met de kampioen en vice-kampioen van Alphen. Plankgas duiken de mènne die het vlees snijden rechtsom de eerste bocht in, waarna de boel op een lint wordt getrokken: Finalerijden tegen wil en dank. Waaiers en tactisch raffinement spelen in deze bebouwde kom nagenoeg geen rol; het zijn Rauwe Snelheid en Honger naar de Bocht die hier beslissen over leven (de voorpost) en dood (de rekker).

VDB verkeert momenteel in de vorm van zijn leven (persoonlijke records in allerhande tijdritten, DFⁱ's te kust en te keur en een podium-plek in Vijfhuizen). Hij kan dus wel een stukje bijten en weert zich kranig: de 50-plus pieken ten spijt handhaaft VDB zich tussen de wielen.

Rupsje draait daarentegen een moeizaam seizoen (maar weet de DF wel te raken, af en toe) en Hendrik, Ido en de Ambachtelijke Amateurslagers wrijven dat nog eens lekker in. Tandeloos zakt 'ie erdoorheen, niet geholpen door een bijna-valpartij binnen de imaginaire kreukelzône (de 'flos') en het 'slachtafval' dat hem omringt. Het is een kwestie van enkele ronden tot rupsje eraf wordt gefileerd.

De zoveelste DNFⁱ is nakende, maar rupsje put Moraal uit het feit dat er steeds meer gelosten op het parcours drijven. Slalommend om de afstappers en aanklampend bij de doorzetters, vervolgt hij zijn weg door de broeikas. Ergens halfweg koers, nadat een negenmans kopgroep onder aanvoering van 'veelvraat' Burggraaf en de restanten van het péloton hem één ronde hebben aangesmeerd (in een beduidend gezapiger tempo dan dat van de slag), sluit rupsje uitgebeend aan bij de 'groep-VDB'. Zijn ploegmaat is dus alsnog geroosterd.

Omdat het geen pas geeft je als gedubbelde in het koersverloop te mengen, en omdat 'ie niet bepaald 'fris' zit, dringt rupsje verder niet aan. Samen met VDB vormt 'ie het spreekwoordelijke slot op de achterdeur. De sleutelbewaarders van Swift zien af. Rupsje natuurlijk nog iets meer dan VDB. Hij krijgt het heen en weer van bocht vijf, die hem iedere keer op een tussensprint komt te staan en lost opnieuw.

Voor het palmares maakt dat niets meer uit, want bij de volgende doorkomst trekt de KNWU-mijnheer aan zijn stropdas voor de laatste ronde. Althans, het péloton en—ietsje later—de 'groep-VDB' moeten 'afsprinten', opdat Burggraaf en consorten in de resterende zes (van 36) ronden vrij baan hebben. Solo, een soort van 'buiten mededinging', bolt rupsje over de meet. Geslacht in Ambacht. VDB sleept, zeer terecht, wél een FotoKoos-vermelding in de wacht.