De Ronde van Hazerswoude-Dorp: te dichtbij en te gezellig om te laten lopen; te zwaar voor een lekkere DFⁱ. In 2007 hield ik het op dit klinkercircuit (afgerond) een kwartier vol; in 2008 (op de kop af) een half uur; dus ging ik voor drie kwartier koers. What you think is what you get...

Aan de weersgesteldheid lag het niet. De Moraal kwam met bakken tegelijk uit de donkere hemel. Pluvius en Aeolus werkten eendrachtig samen en creëerden Brucoweer: heerlijk!

Dat zulks het deelnemersveld bij voorbaat reduceerde tot een schamele dertig mènne, mag ook geen naam hebben. Hazerswoude is zowiezo een verrekte lastig rondje.

Over een gebrek aan supporters had ik evenmin te klagen. Mijn geliefdste maakte haar debuut als first lady achter het dranghek (en vond dat nog leuk ook). En de Swift-familieleden waren in groten getale present. Tof!

En ook de focus was er. Bruco's voorste conti (plusminus 7,5 bar) stond bovenop de streep, klaar voor goede werkjes. Om met Bert Visscher te spreken: 'Ik wilde wég, ik wilde kóersen!'

Misschien wilde ik zelfs wel ietsje te graag, want ik schoot direct uit mijn linker pedaal. 'Kak!' Ik dacht dat dit me meteen op een achterstand zou komen te staan; maar de schade viel nog mee. Ongeveer halverwege het pélotonnetje sneed ik de eerste bocht aan.

In de Dorpsstraat zakte ik er—klassiek—doorheen. De 'vlucht naar voren' begon: sprinten om een plek voorin het lint. Niet mijn specialisme: links en rechts knalden de mènne over me heen.

Terecht. Want in de achterhoede was het hier zeer slecht toeven. Zeker in de nattigheid. Ik mag graag opgeven over mijn gebrekkige stuurmanskunst; wat de achterwacht hier ten beste gaf, was ronduit belabberd. Ik ergerde me aan het (onnodige—Hazerswoude is gemaakt voor regen) gerem en gezwabber. We kwamen geen bocht normaal door. Gatenkaas.

Da's een geijkt ingrediënt voor afzien, en zó hard afzien kon ik niet. Na enkele ronden werd het hollen en stilstaan me fataal. De sterfhuisconstructie: de renner voor je lost de rol en je kunt er niet meer overheen kletteren. Dáág, péloton...

Het grupetto secundo was een feit. De gelosten en wie alsnog werd uitgepoept (het regende DNFⁱ's) sloten zich aan. Bruco tussen servet en tafellaken: niet goed genoeg voor het péloton; relatief sterk in de 'achtervolging' (kansloos, gezien de klasbakken die het péloton aanvoerden).

Doorbuffelen, de gang erin houden, genieten van de aanmoedigingen van de Brucofans en op weg naar een personal best in Hazerswoude-Dorp. Min of meer buiten mededinging (dacht ik). Maar mét grinta. Ons grupetto hield dapper stand en werd pas vele ronden later door het péloton gedubbeld.

Da's nooit leuk, maar ik trek me maar op aan het feit dat ik niet zo beroerd reed en best behoorlijk stuurde. Swabo-man (en voormalig Amateur-B veelvraat) Davey betuigde na afloop zowaar Rispetto: 'Je reed knijterhard door die bochten.' Dat was mij tijdens de koers ook opgevallen. 'In' iemands wiel gaf ik amper prijs; wanneer ik ze als eerste aansneed, had ik meteen een gaatje van een meter of tien.

Met nog tien ronden te gaan, kregen de gedubbelden de bel. Kroniek van een aangekondigde DNF...

Achteraf bleek het péloton zodanig uitgedund, dat er ook in mijn grupetto om een 'klassering' werd gereden. Had ik nog wat ménne verschalkt, zou ik zowaar binnen de eerste twintig zijn geëindigd (hetgeen in mijn boek gelijk staat aan Eeuwige Roem)...

De overige vier Swift-mènne hadden ook een zware dobber aan Hazerswoude en zijn afgestapt (ik was de laatste 'blauwe' in koers). Zelfs de Premiejagerⁱ (sterk acterend, maar geveld door buikkramp) kon niet verhinderen dat Niels Oden (BRC Kennemerland), Martijn Suk (HRC Excelsior) en Hans van Eijk (RTV De Bollenstreek) de rondemiss mochten bevlekken.

Volgend jaar maar eens regulier uitrijden, dit kreng...