Naar het schijnt, waarde gelovigen, vieren we met Pinksteren de 'uitstorting van de Heilige Geest over de apostelen'. Die zaten sinds Hemelvaart dringend verlegen om een Teken van Boven, om wat Inspiratie. In zak en as is het immers slecht zieltjes winnen.

Rupsje stond, zoals u weet, sinds Pasen droog en kon ook wel 'Iets' gebruiken. Na het clubkampioenschap reed 'ie voorwaar geen 'platte prijs' meer; 'nationaal' harkte hij louter DNFⁱ's bijeen. Nu is rupsje wel wat Beproevingen gewend en valt hij niet snel van zijn Geloof. Maar het werd hoog tijd voor wat Moraal en Bezieling, liefst 'geklasseerd'.

Zulks, beste Bruco-getrouwen, openbaarde zich in Hardinxveld-Giessendam, tijdens het disctrictskampioenschap voor de Masters 40+ (zeg maar de belegen 'recreatieve hardfietsers') van Zuid-Holland. Daar, op de flanken van de Betuwelijn, kreeg rupsje de Geest en mocht hij zich weer even een licentie-waardig renner wanen.

De omstandigheden waren gunstig. Het parcours was, met dank aan Jan van Arckel, allesbehalve een rondje-om-de-kerk: een 'klassieke' polderweg, een rechte vluchtstrook parallel aan het spoor en daartussenin twee serieuze viaducten, gevolgd respectievelijk voorafgegaan door een 180-graden 'cross-bocht'. Dat was vorig jaar in Maassluis—rupsjes DK-debuut—wel anders.

Ook de météo zat mee. Geen verzopen, onderkoelde toestanden à la 's-Gravendeel, maar een strakblauwe lucht en een weldadige pinksterzon. Belangrijker echter was de inbreng van de heer Beaufort. Gelijk Handelingen 2:1-4 'kwam er uit de hemel een geraas alsof er een hevige wind opstak'. Edoch niet te hevig (en ook weer niet te flauwtjes—dat luistert bij rupsje heel nauw) én, beste volgelingen, precies vanuit de juiste hoek.

Want voornoemde wind blies het Master-péloton (circa 80 mènne) recht in het aangezicht, van pole position tot en met viaduct 1. Het kantklossen kon dus achterwege blijven en de ongeoliede—maar glad getrimde—rupsbenen kregen even respijt. De te doen gebruikelijke shock & awe was van later zorg.

Dat wil niet zeggen dat er niet stevig werd doorgetrokken. De eerste omloop (plusminus 4,6 km) eistte de nodige slachtoffers. En ook rupsje kwam gevaarlijk ver 'van achteren' te zitten. Wind mee (langs de spoorlijn, in dit geval) kan iedereen hard rijden, maar sommigen nog iets harder dan anderen.

Twee meesters (Michel Toonen, RTV De Bollenstreek en Bert van der Klooster, DRC De Mol) scheidden zich (definitief!) af van het péloton, dat natuurlijk (nog) niet wilde plooien en snokte dat 't een aard had. Rupsje strijkijzerde mee en wist de bezemwagen in zijn 'poep'. Dat, getergde Brucoïanen, had natuurlijk geen pas, in een zo Belangrijke Wedstrijd als deze. Ook al reppen bovengenoemde Handelingen van 'tongen als van vuur' en 'ze zullen wel dronken zijn'.

Dus—of juist daarom—maakte onze eeuwige diesel er werk van, in de volgende ronden. Met wat pijn (een oververhit hoofd—rupsje acclimatiseert langzaam, zeker 's zomers) en moeite (rupsje is niet zo van het 'kwakken') herwon hij de prijsgegeven plekken.

In ronde drie (van 10) was rupsjes finest moment daar: in tegenstelling tot de hem omringende 'Harkema's' (zoals geblogd klimmen de meeste amateurs véél te zwaar) nam 'ie viaduct 1 op souplesseⁱ en sloeg 'ie—verdomd als 't niet waar is, Bruco-bezoekers—een gaatje.

Maar één kwinkslag maakt nog geen Pinksteren. Zeker niet omdat 't péloton rupsje (begrijpelijkerwijze) liet betijen en zelfs de avontuurlijk of blasfemisch ingestelde renners besloten dat dit niet de slag was. Die kwam toen rupsje het zwemmen en omkijken moe was en geen verweer had op de cartouches die vlak voor viaduct 2 werden gelanceerd.

De vrijage met de Vrijheid was dus van korte duur. Rupsje bleek hard op zijn adem te hebben getrapt en verruilde de Voorhoede voor de Rekker. Met een groot, onbekend deelnemersveld weet je nooit waar precies de flos hangt. Op deze gedenkwaardige dag, waarde abonees, hing 'ie op driekwart van het péloton.

Tenminste, dat is waar het in ronde vier 'brak'. Rupsje hield—herstellende van diens zinloze Vlucht—flink een wiel, maar dat bleek niet langer deel uit te willen maken van de pinkstergemeente. Eens het Gevaar (een DNF was nakende) was doorzien en de losbol was omzeild, restten rupsje nog maar twee opties: 'pompen of verzuipen'.

Met een beetje steun van zijn mede-gelosten (drie à vier mènne wilden zich nog niet bij de feiten neerleggen), een smeekbede aan het adres van de Grote Plaat en dankzij de koersdynamiek (met het duo Toonen en Van der Klooster plus een aanzienlijke groep poursuivants vooruit deden de mènne 't toch wat rustiger aan) wisten rupsje—ondanks zichzelf—en de zijnen zich binnen twee ronden terug te knokken tot de staart van het péloton.

Daaromtrent, beste Bruco-discipelen, bleef uw kleine wielrenner zitten tot en met de Laatste Ronde (die—hoe kan 't ook anders—nog werd ontsierd door een heuse, aardse, 'uitstorting': valpartij). Plaats 28 bij de Masters 40+ (en iets van 35e overall—er waren immers ook nog 'terminale recreatieve hardfietsers' (Masters 50+) in koers) was zijn deel. Een reguliere, geboekstaafde DFⁱ, kortom. Op de kop af vijftig dagen na de laatste acceptabele, gerugnummerde wegwerkzaamheid van 2010 (Sloten telt niet).

U zult begrijpen, beste Bruco-gedogers, dat uw lijdend voorwerp hiervan zowaar een beetje 'devoot' werd...

Harfoto, Kees van der Stoep.