Het huisarrest had wel weer lang genoeg geduurd, vond ik. De quarantaine begon aardig op mijn zenuwen te werken, merkte ook mijn sociale omgeving. Dus trok ik het afgelopen weekeinde de stoute schoenen aan voor wat 'training' of 'wederopbouw'. En ondervond aan den lijve wat fietsen aan de kwakkel met een mens doet. De LSDⁱ viel niet goed...

Des zaterdags

• in zijdezacht weer en
• in goed gezelschap (de Beulⁱ en de Dama Bianchi),
• perfect uit de 'wind' gezet door voornoemde Swift-vrienden,
• rijdend met de ketting op het binnenblad
• over biljartlakenglad asfalt en
• aan een beschaafd tempo

verloor ik zo'n twee liter lichaamseigen vocht en zo'n vijfhonderd gram aan nasale projectielen. De pomp verkeerde zo'n beetje 60 van 135 minuten in D2 en hoger sferen (en De Beul had zich écht ingehouden). Bij thuiskomst bleken er 65 kilometers afgelegd. Het leek evenwel of ik de (voor mij altijd lastige) kaap van de 200 had gerond. Ik was te moe voor hetgeen ik had gedaan, maar content met het doorbreken van de vicieuze cirkel.

Daags erop voelden de benen nog steeds wat afgezaagd, maar dat mocht de fietskoorts niet drukken. Een uurtje of 2, 2½ peddelen, daar zou ik (nog verder) van opknappen. Zeker omdat

• 't inmiddels hoogzomer was, dus
• de mohair arm- en beenstukken volstonden en
• de 'snelheid' er totaal niet toe deed,
• de 'souplesseⁱ' en het hartslaggeneuzel mij gestolen konden worden en
• toch niemand getuige zou zijn van mijn eventuele crises.

Dit bleek buiten de bacillen gerekend (het laatste restantje geeft zich blijkbaar moeilijk gewonnen). Windje mee (Ruigekade, Doespolderweg, Ofwegen) baadde ik in het zweet, aan een luizige (maar daarom nog niet minder maatgevende) 30 km/h; ter hoogte van Ter Aar wilden de 23-milimeter bandjes van geen bollen meer weten. De wind blies alle signalen naar het nulpunt en de moed zakte in mijn Sidi's.

Ik ijlde naar huis, hallucinerend over een balls deep modderbad, kilometers linten en graspollen in m'n dérailleurs en balkjes die ad random uit de verschroeide aarde omhoogschieten. 2040 is nog heel, heel ver weg.

Wonderlijke bezigheid, dat griepfietsen...