Manus-van-alles Nico kreeg kippenvel. Penningmeester Dick werd filosofisch ('wachten op de vergankelijkheid'). Huismeester Ton dwong nog een wijntje af aan het streng bewaakte buffet. De sponsor mistte toch wel een premiesprint. De ere-voorzitter wist dat 't er in zijn tijd (1978) ruiger aan toe ging. De Giro 'raasde' door Leiden en de hoogwaardigheidsbekleders van de Leidse Ren- en Toervereniging Swift waren erbij.

Ook bestuurder/rencommissaris Bruco was, zoals aangekondigd, ingegaan op de invitatie van de Burgemeester: hapje, drankje, bordes-scene op het stadhuis aan de Breestraat en woesj. Het was zijn debuut als bobo en de eerste keer dat hij het Grote Wielrennen van dichtbij mocht aanschouwen.

Leuk, leerzaam en—voor een beoefenaar van de Kleine Koers—bijna onwerkelijk.

De verwachte doorkomsttijd van 12:11 uur werd bij lange na niet gehaald. Goed voor de spanning; fnuikend voor de geprojecteerde AVSⁱ van 43 km/h. De motards draalden nog wat extra rondjes; de reclamekaravaan nam er de tijd voor.

Het gegrom van de helikopter en een stel felle koplichten braken de ban: de 'voorrijders' van dienst—Stamsnijder (Rabo), Pineau (Quick Step) en Kaisen (Omega Pharma/Lotto)—draaiden de Breestraat op. Luid applaus van de doorgaans niet zo geïnvolveerde lokale wielerleken. Het ging niet hard (lees: aan een toertempo). Shock & awe is amateurgedoe; broodfietsers weten wel beter. Leven en laten leven. Bruco had ruim voldoende sluitertijd om de vluchters te vereeuwigen.

Toen het péloton, grupetto compattoⁱ uiteraard, na ruim acht minuten eindelijk zijn opwachting maakte (niet gedubbeld door Stamsnijder & Co. en niet uit koers genomen), waren de batterijen in Bruco's cameraatje al leeg. De mènne paradeerden keurig gegroepeerd voorbij—ploeg bij ploeg, handjes op 't stuur, en hier en daar een ketting op een binnenblad. Zelfs de hoogste carbonvelgen produceren geen woesj aan 30 km/h. Profs weten van het venijn en de staart; Finalerijden van acquit is voor recreatieve hardfietsers.

Bruco had zó kunnen aanpikken en aan de Italiaanse rekker een beetje mooi kunnen zitten wezen. Tot aan pakweg de Zeeuwse waaiers en valpartijen dan toch...