En de Beulⁱ hij zaagde door. Vorige week moesten rupsjes benen eraf; vandaag werd het mes gezet in diens 'plannen' voor de winter. Termen als Ground Zero, empty tank syndrome en planned economy waren niet van de lucht. Doktersadvies, herhalingsrecept. De Beul en het rupsje trokken een dikke streep (100 km) door het Groene Hart en... door de veldritkalender.

Hoe dat zo?

De Beul en rupsje reden geen Zotte Zondag (de Swift Tour Élite maakte vandaag de Gerrie Knetemann Classic onveilig), maar deden een duo-duurtraining annex LSDⁱ-kuurtje. Dus was er tijd (3:18) en adem (AvgHR 146) genoeg om te delibereren over privédingen, beroepsbeslommeringen en Swift-zaken. Ook de zin en onzin van (cq. geen zin in—rupsjes variant) krachttraining kwamen aan bod. Prangender was echter de vraag hoe 't komt dat rupsje dit jaar—een enkele uitzondering daargelaten—geen deuk in een pak boter reed.

Natuurlijk, blessureleed (rugpijnen en virale sabotage) gooide roet in het eten, tijdens het voorbije cross-seizoen en/of (let op die forward slash) de aanloop naar de asfalt- en klinkerkoersen. Van de aanhoudende sneeuw, ijzel en pekel werd ook een gezond rupsje een beetje gallisch. En toen het weer het niet toeliet, gelastte rupsje doodleuk een retraite in.

Allemaal waar. Maar, zo bespiegelden de Beul en het rupsje, we worden ook een dagje ouder. Het hele jaar door achter de getalenteerden, vroegbloeiers en valsspelers (op water en brood... het zou verboden moeten worden) aanjakkeren—het is niet évident. Keuzes moeten worden gemaakt, wellicht. Ook al is het met pijn in het hart... Pluvius weende mee.

Ground Zero. 'Accepteer nu maar gewoon dat je zo'n beetje vanaf het nulpunt de herfst en de winter ingaat', aldus de diagnose van de Beul. Empty tank syndrome. 'De fysieke en mentale jus is op; volgens mij kom je er niet onderuit weer te gaan opbouwen', vervolgde rupsjes klankbord. Planned economy. 'En dat doe je niet door vanaf oktober twee slopende cross-wedstrijden per week te rijden en dat door te trekken tot en met februari.'

Tsja, rupsje was zelf ook al peinzende. Niet dat hij alles op 'de weg' wil zetten en 'het veld' helemaal links wil laten liggen—zo'n offer is teveel gevraagd. Maar dat 'ie pas op de plaats moet gaan maken, bezuinigen op cross-uitspattingen 2010-2011 en investeren in een bodem onder wegseizoen 2011, daar was 'ie ook wel uit. Alleen had 'ie er nog niet hardop over nagedacht en was de Beul er nog niet met zijn fileermes overheen geweest.

De Beul—veel ambitieuzer en methodischer aangelegd dan rupsje—opteert voor de radicale keuze: geen crosscampagne (afgezien van de begeleiding van de Beul Junior—die in één vingertop meer terreingevoel heeft dan rupsje en Senior in hun hele gestel), maar een tijdige, grondige, fundamentalistische opbouw richting de wegkoersen en—vooral—de tijdritten van 2011.

Zo bont gaat rupsje—meer van het type 'spelsporter' en intuïtie-gedreven—het niet maken. Geheelonthouding is geen optie. Maar, zoveel werd wel duidelijk trippend door spruitjesland, zwalkend tussen emotie en ratio, ook rupsje moet op dieet. Hoe dat precies gaat uitpakken, weet hij natuurlijk niet (want speels, eigengereid, etc.). Het zal neerkomen op: later (meer 'wederopbouw' voor 'ie het veld induikt), minder (nagenoeg geen Zuid-Hollandcrossjes) en korter (afbouwen na het verdedigen van de titel).

Rupsje is weer geprikkeld. Met dank aan de Beul.