Zondagochtend, 10:00 uur. Heel de Leidse Ren- en Toervereniging Swift laat verstek gaan voor de ingeroosterde 'Haarlemmermeertraining'. Héél Swift? Nee, drie mènne boden moedig weerstand aan de sneeuw en maakten zichzelf het leven bepaald niet gemakkelijk.

'Droppix' Corniel, 'Slechtweerdoetmenix' Petr (alias 'De beul') en 'Bijmijnfrietgeenvisstix' Rupsje kijken rond in de tempel aan de Willem van der Madeweg en zien dat het goed is: alle suikerbeestjes zijn thuisgebleven. Vandaag dus geen wedstrijdtaferelen, maar ernstig trainen binnen de marges van het betamelijke.

De Ringvaart laten we voor wat 'ie is: een flauwe bocht door een goeddeels onooglijk landschap. We opteren voor wat zuidelijker zigzaggen door het Groene Hart, dat voor de verandering maar weer eens in het wit is gestoken en wordt gekieteld door een koude Noord-Ooster. De vetlaag—naar ik vermoed momenteel iets royaler bemeten dan 12,6%—komt goed van pas.

Aan de overschoentjes heb ik evenwel geen ruk. In geen tijd zijn mijn 'Dunderklumpen' doorweekt en wordt de verbinding naar mijn voeten verbroken. En als 't met 'Paars 1' en 'Paars 2' niet botert, is het slecht kilometers malen. Het smeltwater dat opspat vanonder de Lijkwagen, doorklieft stilaan mijn pekelvlees.

Ook mijn kompanen zien af. Onze driemanswaaier draait goed—met inachtneming van de respectievelijke zônes en zonder (mentale) aquaplaning. Maar we voelen weinig voor een 'winterklop'. Trainen (of wat daarvoor moet doorgaan) doe je om er beter van te worden. Door blijven kachelen door deze prut is ziek.

We houden het kort: twee uurtjes. Beduidend minder dan waarop ik m'n zinnen had gezet; maar meer dan ik zonder mijn standvastige ploegmakkers zou hebben geklokt. Waarvoor dank!

Maar die sneeuw, daar word ik zo onderhand een beetje gallisch van...