Je zou het bijna vergeten, na het zonovergoten, zorgeloze en zijdezachte rondje Ringvaart van afgelopen zondag (voorwaar een heerlijke koers, een opzienbarend soepele rentree van Principe en enkele verpletterende tussenspurts van huissprinter Chrono—eindelijk weer voorzien van een volwaardige boordcomputer: 130 km ODO geïncasseerd), maar de Waakzame Vingers blijven wel degelijk aan de weg timmeren in het (internationale) circuit.

Zo is ons palmares op vrijdag 11 juli (de 'nationale' feestdag van Vlaanderen) jl. aangevuld met een heuse 'kasseiencyclo', genaamd 'De Flandrien'. Deze tocht wordt jaarlijks met verve georganiseerd door WTC Veritas te Steenhuize als hommage aan de Vlaamse Klassiekers, de Vlaamse Voorrijders en Vlaanderen in het algemeen. Voor Il Boiaⁱ en ondergetekende aanleiding genoeg voor wederom een slaaparme nacht en een stevige rit zuidwaarts. De editie-2003 telde 130 kilometer, waarvan ca. 30 kilometer kasseien. Om een paar hoogte- en dieptepunten—bekend van o.m. de Ronde van Vlaanderen—aan te stippen:

Sanaberg, Bosberg, Congoberg, Eksterenberg: korte, maar stijle oprispingen in het glooiende (Jacques Brel is een leugenaar) Vlaamse land. Zowel Boia als Bruco konden er goed uit de voeten.

(Bruco klokte een nieuwe MaxHR—190—maar kon desondanks op de fiets blijven zitten; gelukkig mocht 'ie er toch af i.v.m. een lekke band van een mee- en thuisrijdende Flandrien. Il Boia's zelfmoordpoging op een latere 'col' werd verijdeld door de Capitano: hij wees zijn ontketende ploeggenoot er net op tijd op dat de route van de Flandrien niet tot aan de bittere top van 'die ene (graf)heuvel' voerde.)

Schavoilestraat, Heerbaan, Rosweg, Molenstraat, Boekhoutstraat, Kaaivaartstraat: kasseienstroken, soms wel 1800 meter lang.

(Ik ben niet de aangewezen persoon om hierover te rapporteren: ik ben op die versteende anachronismen zodanig door elkaar geschud, dat ik me er weinig meer van herinner, behalve dat alles bonkte, klepperde, trilde en jeukte, dat van enig beenritme geen sprake meer was en dat mijn tempo ineenzakte. Il Boia bleek echter een specialist. Hij had zichzelf wijs gemaakt dat hij van kinderkopjes houdt, dat de klappen minder hard aankomen op hogere snelheid en dat de Overdevest alles aan kan. Dus maakte hij als een dolle zoveel mogelijk meters over de Napoleontische wegen, zelfs als er een betonnen berm beschikbaar was. Hij was gedurende de gehele cyclo ijzersterk, maar op de kasseikes was Boia twee klassen beter dan ik.)

Fraaie details: het pretentieloze (maar hier en daar werkelijk schone) landschap, lokale coureurs die jou als buitenlander/dikke nek 'les geven' op de kasseien (hoofdstuk één: vooral veel gas geven; Boia bleek een snelle leerling), de Vlaamse vlaggen die overal uit de ramen hingen, kleine omleidinkjes over aanvullende, niet noodzakelijke kasseienstrookjes van zo'n dertig meter, de aankondigingen onderweg van de highlights van de koers (naam en lengte van kasseienstrook en/of berg op een soort verkeersbord), de overdadige 'bevoorrading', de overvolle start- en finishplaats Sportzaal Amalrik in Steenhuize (meer volk aan de pils en de Breydelham dan in de koers), het enthousiasme van de organisatoren ('De Muur van Geeraardsbergen' wordt gerestaureerd; volgend jaar zit 'ie er hopelijk ook in, net als de Oude Kwaremont; jullie moeten vooral weer komen.'), de cyclotocht (20 km) voor de jongste beloften; slechts één lekke band—niet eens op de kasseien en niet van Il Boia.

Mooi hoe de psyche meteen een loopje neemt met de feiten: zo'n vijf uur nadat de 'Flandrien' was gedaan, ging ik alweer serieus in op Boia's voornemen om Parijs-Roubaix na te spelen. Alsof ik die 'Secteurs' ooit zou overleven...

Na afloop nog meer Vlaamse traditie 'gepakt': het Centrum van de Ronde van Vlaanderen in Oudenaerde. Schitterend! Moet je heen, al was het maar om virtueel tegen Peter van Petegem en de Oude Kwaremont op te fietsen.

Prettige vakanties! Blijft waakzaam! Asfalt maakt blij!