Blogger, Swifter, Wielertoerist, Fietsforummer? 't Valt soms niet mee al die (on-line) identiteiten te combineren. Gelukkig maakt 't in real life niet zoveel uit met welke fanaten je gaat pedaleren. Gepassioneerd zijn wij vrijetijdscoureurs immers allemaal.

Vreemdgegaan, want vandaag had ik geen goesting in de sloopwerken van de Swift Tour Élite, en al helemaal geen trek in solo dureluren dan wel koersen op leven en dood. De FietsForumRit 'Hilversum' bood uitkomst. Corniel, a.k.a. Het Nijlpaard, trok me over de streep en bracht ons naar de start (waarvoor nogmaals dank).

Aldaar werden de Cervélo's, Guerciotti's, Pinarello's, Colnago's, Pegoretti's (wow!) e.d. in gereedheid gebracht. De Litespeed—le comfort—stond er ook weer ouderwets mooi te zijn. Titanium wordt altijd zo mooi als 't wordt geaaid door zo'n lentezonnetje.

Dat geldt ook voor het Groene Hart. De door initiatiefnemer 'Bottecchia' uitgeGarminde route bleek weliswaar gesneden rupsenkoek, maar zonovergoten ziet alles er anders uit, en in goed gezelschap (circa 13 mènne) en vanaf een ander vertrekpunt (normaliter is Hilversum e.o. 't meest oostelijke ijkpunt halverwege mijn langere rondjes) is het goed kilometertjes sprokkelen.

Trainen is anders... De hartslag gleed steeds af naar de comfort zone ('H' alias 'herstel'). En aangezien ik deze week al twee peddelsessies had ingelast (bij wijze van verwerking van het Clubkampioenschap en de zuurstokken van dinsdag jongstleden), nestelde ik me maar in de kop van het péloton, nabij de imaginaire Moto 1, om het groepstempo (en het duurvermogen) te onderhouden. Niet direct de plek om 'ns te socializen met m'n nieuwe fietsvriendjes, maar a-sociaal was 't ook niet. De SUST (samen-uit-samen-thuis) formule.

De Loosdrechtse Plassen (veel tegemoetvliegende proteïne-leveranciers), de secteur Kamerik-Kanis (voorwaar een landschappelijk hoogtepuntje), de immer heerlijk kronkelende Meije (met Piet Potlood-saluut, uiteraard)—het vloog voorbij. En maar 'strepen kweken' (wielrenners staan nu eenmaal op witte schouders en rode knieën). De onvermijdelijke koffiestop in De Hoef (inclusief... ehhh... pannenkoeken) en de slecht-getimede leegloper van 'Thomas1974' (wél in vorm, in weerwil van de wet van de Snokmaster) rekten het SUSTje nog iets.

Maar in Uithoorn moest ik eraf (geen tijd/vervoer voor de Full Montyⁱ helemaal terug naar Hilversum). Gelukkig kreeg ik gezelschap van de heer 'Arepol' ('Weet iemand de kortste weg vanaf hier naar Delft?'), met wie het zeer goed peddelen en fietspraten was, langs de Amstel en door de (solo immer fnuikende) polders rondom Woubrugge.

Totdat Swift-nieuweling Glenn zich bij ons voegde (zijn smoes: 'De brug stond open') en wij werden ingehaald door een scooter. Toen moest de ketting alsnog naar het buitenblad. Die scooter konden we hebben, maar eens die was afgeslagen, werd de snokles met verve voortgezet door nóg een polderheld, 'Arepol' en Glenn—en verzuimd door ondergetekende, diens benen na circa 100 kilometertjes H/D1 niet meer echt wilden loskomen voor een waardige Finale.