Stelde ik eerste paasdag in dienst van een vriend; tweede paasdag kwam toe aan het meisje. Dat was geen opoffering, zeker niet omdat we een trip naar Brabant—down Memory Lane—hadden gepland. Rups (R.V.), ch'ri (M.J.K.) en haar twee pubers stonden ingeroosterd voor een potje MTB-en in de Loonse en Drunense Duinen. Dat was—ch'ri kent het vlees in haar kuip, nageslacht én aanhanger—al wéken van tevoren zo afgesproken (je moet pubers en rupsjes immers niet overvallen met 'iets leuks gaan doen'). Iedereen, rupsje voorop, was akkoord. Totdat de ochtend aanbrak en het tijd was voor het pakken der biezen.

J.B. voelde zich ineens toch ietwat onheus onderdrukt en zette 't op een mokken (rupsje moet in dezen zijn meerdere erkennen in een vijftienjarige) en gooide al zijn sanitaire vertragingstactieken in de strijd. Alles is relatief, maar gelooft u mij: J.B. houdt het langer vol in douche en toilet dan wie dan ook. Bijna was de Onderneming—want daar begon 't op uit te draaien—gestrand op zoonliefs verzet.

Maar de J.B. boycot was niet totaal. Daarvoor is 'ie dan weer nét iets te oud en te wijs (want dat is 'ie). Zachte dwang, moeders engelengeduld en zusterliefs regulerende kwaliteiten volstonden om de gekwelde ziel zijn huis en haard (hij heeft nu twee huizen en haarden, wat 't er natuurlijk ook niet gemakkelijker op maakt) de zere rug (blessures zijn o zo besmettelijk, zeker wanneer ze gelegen komen) te doen toekeren. We bereikten, na een kleine—maar voor rupsje o zo fijne, daar kon Q Music niets aan afdoen—detour de 'Rustende Jager' te Biezenmortel op tijd om de gereserveerde huur-MTB's -helmen te claimen (onder het motto 'gelijke monniken' had rupsje de crossert maar thuisgelaten).

Dat was, op haar beurt, even slikken voor C.B. (ch'ri's dochter; rupsjes oogappel). De uitbater, voor de gelegenheid omgedoopt tot de 'Vervelende Jager', meende zijn 'charme' in de strijd te moeten gooien. Eerst moest C.B. zich diens snoepjes laten welgevallen ('Een ei hoort erbij'—daarbij slinks naar rupsje lonkend), vervolgens allerlei misplaatste 'schatteboutjes' en tot besluit de kleinste MTB die voorradig was. Tot overmaat van ramp werd rupsje bestempeld als haar 'oew vadder'. Dat hakt erin, bij zo'n meid (dertien lentes jong), die vertederend loyaal is, maar toch ook behept met een ontluikend zelfbewustzijn en een scherp esthetisch besef. C.B. wil zich niet alles laten zeggen, wil ik maar zeggen... Gelijk heeft zij.

Soit. We overleefden de vervelende jager en kregen onze MTB's aan de praat: de Loonse en Drunense Duinen (waar mijn ouders mij destijds slechts met veel, heel veel overredingskracht tot een wandeling konden bewegen, mits ijsje na afloop) lagen aan onze voeten; 25 kilometer off-road genot ('vooral het rulle zand maakt 't zwaar', foldert men).

Chri's ogen glommen zoals alleen zij dat kunnen. Rupsje gaf, met toestemming, enkele adviezen van terreinfietstechnische aard. En J.B. en C.B. demonstreerden dat er méér is tussen X-Box en America's Next Top Model. De klasbakjes hadden voorwaar schik, en—dat siert ze—dat behoefde geen geheim te blijven.

Een beetje veldrijder raakt van die Duinen niet direct van de wijs. Ook rupsje niet. Maar ik vond 't, ook zonder te remmen en—nagenoeg—terug te schakelen, alleszins een pedalibel en oog- en neusstrelend parkoers. En dat in het land waar mijn wieg heeft gestaan... ('t is dat ik er pas zo laat werk van ben gaan maken, van dat fietsen).

Voor ch'ri was het, na de Ardennen en het supporteren in Hazerswoude en Den Haag, een herbevestiging van het gelijk van mijn hobby (en een positive voor haar duurvermogen). Voor J.B. was het, hopelijk, een 'onbekend wil niet altijd zeggen onbemind'. In ieder geval hield 'ie rupsjes wiel met verve en verdween zijn chagrijn met iedere boomwortel en duinhelling. Voor C.B. was het—Ardennen revisited—na uur twee van drie, bikkelen met de lichtjes uit. Maar zij weet dat dan weer als geen ander in haar voordeel uit te leggen, achteraf.

Fietsen in de 'vrije natuur', met je dierbaarsten, kan het mooier?

Dank, M.J.K., J.B. en C.B. Ik heb van jullie genoten!