Rust: ontspannen met een Missie; gelegitimeerd luieren; nietsdoen voor gevorderden. Ieder trainingsbeestje (of wat daarvoor moet doorgaan) weet het: Arbeid adelt, maar Rust is koning. Als je 't kunt, als je 't durft, kan een timeout wonderen doen—fysiek én mentaal. Rupsje, zo blijkt de afgelopen weken (in driedubbel meervoud), kan verdomd goed rusten.

Te goed, voorwaar. Ik ben in een doorgedreven retraite, ver weg van de uitgewoonde wereld. Wanneer ik voor 't laatst op smalle bandjes en een zeem in m'n
bilnaad heb gereden? Ik moet er diep voor graven, in dat korte-termijngeheugen. Hoe 'goede benen' aanvoelen? Geen idee, maar die haaraanplant duidt onmiskenbaar op achterstallig onderhoud. Waar was ook alweer mijn plekje in het péloton? De rekker, allicht. Maar hoe zwart kan een gat zijn?

Dit alles niet vanwege (significant) geblesseerd of oververmoeid, niet uit tijdgebrek, niet omwille van een of ander Master Plan. Was het maar waar...

Neen, Rupsje kampt met een aanhoudend Biker's Block, is niet hard voor de Zaak, heeft Goesting-deficiëntie. Rugnummer nul.

Dit kan zo niet langer. Ik heb 't gehad met 'de klad', wat ik u blog. Van uitstel en afstel komt dit opstel—een verhaal zonder Moraal. Tijd voor een nieuw hoofdstuk!