'Het plan' voor vandaag was simpel: 'meeliften' op Il Boiaⁱ's schema (is me gisteren—korte D3-bloktraining—ook prima bevallen). Mijn kompaan wordt namelijk sinds kort getraind door een heuse coach. Die bakt schema's en volgt hem op de voet (zij het op afstand), teneinde Il Boia te prepareren voor zijn twee hoofddoelen: tijd- en veldritten. Twee uurtjes hersteltraining, had de doc voorgeschreven. Zelf zou ik er nog een uurtje vrij fietsen aan vastplakken, want helemaal 'op schema'—da's niks voor Bruco.

De werkelijkheid is echter weerbarstig. Van 'strikt herstel' is het niet gekomen; van het extra uurtje ook niet.

Il Boia, Le Gitan en Bruco waren keurig om 08:15 uur op het verzamelpunt, van waaruit we twee uurtjes rustig zouden gaan peddelen. Pluvius en Aolus waren ook present. Il Boia opperde om het 'herstelletje' te doen achterin de tweede zondaggroep van Swift (de iets minder rappe mènne). Niet eerder geprobeerd, maar waarom niet?

Dus naar het clubhuis getogen om ons de hoon van de Swift Tour Élite (niet erg voltallig, trouwens) te laten welgevallen. Even het gas eraf staat voor die mènne gelijk aan prestige-verlies; de subtiliteiten van Il Boia's science driven training zijn niet aan hun besteed. Maar wij lieten ons niet vermurwen en kozen voor de toergroep.

Toergroep? Yeah right. De 'Swift Acht' van deze week viel direct uiteen... En wij maar denken dat het er heel gedisciplineerd aan toegaat, bij de toeristen. Nauwelijks hadden we de Vliet bereikt, of een mij onbekende hardwillenrijder gaf zijn zwarte retro-Colnago de sporen. 40 km/h... Dat ging nog wel, maar 'Snokmans' keek niet op of om. Geen benul dat 'ie ons grupetto aan diggelen aan het rijden was. Ook geen benul van de te volgen route. Dus moest 'ie zijn solo steeds eventjes onderbreken.

Ik kon eigenlijk heel gemakkelijk volgen. Brucoweer; goede benen; een hartslag die keurig binnen de gestelde grenzen bleef. Maar ik zag het niet zo zitten dat 'Snokmans' zijn eigengereide willetje ook aan de iets mindere broeders oplegde. Dus pendelde ik regelmatig van voor naar achter en weer terug.

In de Wassenaarse duinen haakte Il Boia schemagetrouw af, samen met een andere verstandige Swifter. De testosteronbundel van weleer was dit niet gebeurd ('Honour or Death!'); nu zit Il Boia echter onder de plak bij de doc. Het grupetto werd inmiddels mooi 'compatto' (geen gatenkaas meer). Met uitzondering van 'Snokmans', die steeds op gepaste afstand 'voorreed'. Hij kon het gewoonweg niet hebben als andermans voorwiel voor het zijne bolde.

Tussen Wassenaar en Noordwijkerhout werd er lekker doorgekacheld. Ik dichtte wat gaatjes, in D1. D'r zat jus in de Brucostelten (blijkbaar is doc's blokkentraining ook bij mij goed aangekomen). Anderen hadden 't zichtbaar wat lastiger met het tempo (en misschien ook wel met de regen). Le Gitan voegde de daad bij het woord en reed lek. Niet in vorm, dus.

Intussen bleef 'Snokmans' maar 'attaqueren'. Al zag ik dat 'ie vierkant (en steeds zwaarder) begon te trappen. In de Bollenstreek kon ik me niet langer bedwingen. Met de wind vol in 't gezicht kletste ik 'm in één (redelijk stevige) ruk uit 't wiel. Alleen Frans kon uiteindelijk mee. Dat volstond om 'Snokmans'—amicaal—te 'breken'. Aldus tot de orde geroepen, liet 'ie zich vervolgens gedwee en in het gelid terug naar Leiden voeren.

En het extra uurtje? Ik had er wel goesting in (koud was 't immers niet). Maar bij het passeren van de Brucodome kreeg ik een acute aandrang tot stoelgang. En om dat natte kloffie daarna weer aan te trekken... Het werd dus een heerlijke warme douche.