Het is altijd weer een pijnlijke constatering: 'De rups is een weekdier geworden.' Zondag reed ik nog in hemdsmouwen. Nu doet de herfst, schijnbaar onomkeerbaar, zijn intrede. En suikerbeestje Bruco is daar nog niet klaar voor. Been- en armbedekkers, overschoenen, wolkbreuken en hagelslag... Pfff... dit kon wel 'ns een lang 'naseizoen' gaan worden.

Om de dooie dood niet! Veldrijden is het mooiste dat er is. En daar gaat mijn 'naseizoen' over. Dus: niet verslappen en op de crossert stappen!

Et voilà. Een middagje vrij; tijd om wat aan en met de crossert te pielen. Pielen aan: montage van een faux-pas snelheids-/afstandsmetertje (voer voor Jambers). Zo'n 'neurotransmitter' hóórt natuurlijk helemaal niet op een crossert, maar Bruco zou Bruco niet zijn... Pielen met: een uurtje 'drillen' op het Swift-crossparkoers. Want als Schiedam jongstleden mij één ding heeft geleerd, is het wel dat ik—technically speaking—inzake cross nóg minder geprepareerd ben dan inzake herfst.

Ik draai de geliefde 'Bultⁱ' op en zie dat er een jeugtraining aan de gang is (altijd een moment van inspiratie). Pluvius maakt korte metten met de Moraal van de jonkies; training abandon. 'Stelletje asfalt-dandies', denk ik dan. Nee, dan Bruco. Die gaat hier eens lekker de geur van nat gras opsnuiven (heerlijk!) en aan zijn gebrekkige mud mastering werken.

Tien minuten later is onze held op (natte, hele natte) sokken alweer op weg naar huis en haard. Die hagelbui had 'ie écht niet zien aankomen. Niet te doen, als je een wattenstaafje bent geworden...

Bovendien moet ik vanavond de LTRV Swift vertegenwoordigen in de taptoe. Zo'n stukje oktoberfolkore dat ik altijd heb gemeden als de pest (het 'Leidens Ontzet' is nu eenmaal niets voor het rupsje). Maar dit jaar ben ik erin geluisd; clubliefde gaat door de maag (vooraf patat stapelen aan de Willem van der Madeweg!), niet door het hoofd. En een rondje rond de kerk en tussen de dranghekken, met veel publiek, zonder het risico gelost te worden is natuurlijk ook nooit weg.

En zo wordt het toch nog een trainingsdag. Want met temperaturen rond de 9 graden, volop neerslag en heel veel wachten ('Waarom kwakken we ons er niet gewoon tussen?' is aan de toerafdeling niet besteed, laat staan aan de 3 oktober officials) werk ik stiekum wél aan de 'hardheid'. Ook aan de 'bike handling skills': kruissnelheid 4 km/h en veel sur place. Vanavond wordt 't eerste laagje 'vernikkel' om de rups gevlochten.

Goed zo, Bruco. Laat de elementen maar even goed tot je doordringen. That's what Autumn and Winter are made of. En technisch kan het ook geen kwaad, deze taptoe: ik weet nu weer waar het 'inklikmoment' zit...

Mooie dag gehad.