Kruis erover. Het is gedaan met 'Moddergooien, seizoen 2009-2010'. Voor rupsje even geen eenzame achterhoedegevechten meer. Over zijn de gras-, zand-, klei- en sneeuwdemonstraties tussen (en tegen) de linten, de hoge rolweerstand en de lage rugpijn. De laatste veldrit zit erop.

Over mijn op-één-na-laatste veldrit van seizoen 2009-2010 kan ik kort zijn (ja, dat kan ik): drie keer niks.

Tim, WTOS-crosser en dikwijls mijn 'klasse-vijand' in de Zuid-Hollandse onverharde achterhoede, weet wat druk zetten is: 'Als je me vandaag voorblijft, is dat niet meer dan logisch; als ik je vandaag versla, is dat voor mij een grootse overwinning.'

Choose discipline. Veldrijden, in Mortal Kombat stijl. Single player or Multiplayer? Als er vandaag mènne met een nóg lager voltage durven strijden om de op-één-na-laatste plek, weest mijn gast.

Select venue. SwiBoCrossCompetitie, 'Leiden thuis'. Spoorvorming, graspegels, modderkristallen en strooizand geen bezwaar. Waterkoude en sneeuwblindering strekken tot aanbeveling.

Pick your character. Doe maar rupsje; die moet er nog van groeien. Skill level: Amateur B-, in dezen veteraan—doorgaans koekenbakker, incidenteel clubkampioen, recentelijk onder de norm geprepareerd.

Ready? Push start.

Rupsje heeft te vroeg gepiekt. Veel te vroeg.

In de aanloop naar het jubeljaar 2040 zou 'ie—tenminste, dat was het Plan—zijn underdog positie koesteren en blijven volharden in het hekkensluiten. Nu heeft 'ie—min of meer per ongeluk—de concurrentie in zijn kaarten laten kijken: rupsje is voorwaar Swift-clubkampioen cross 2009 geworden, in de categorie der amateurs. Dat stigma moet 'ie een heel jaar met zich meetorsen; die schijn van onoverwinnelijkheid zal hem nog lang achtervolgen; voortaan wordt er op hem gelet. Prutser...

We're leaving together.
But still it's farewell.
And maybe we'll come back
To earth, who can tell?

Schiedam is groot geworden dankzij de spierverslappersⁱ. Aan het einde van de negentiende eeuw was 'Zwart Nazareth' het centrum van de Nederlandsche jenever-industrie. Tegenwoordig wordt de borrel elders gestookt en ontleent de stad zijn status vooral aan het feit dat de interclubbers er jaarlijks hun kunsten komen vertonen.

Rupsje is een koekenbakker, als het op crossen aankomt. Hij mag dan dromen van een wereldtitel in 2040; intussen grossiert uw pennenvruchtige patissier in op-één-na-laatste-rangs moddergebakjes. Welopgevoed als u bent, geachte Brucoclientèle, slaat u die niet af. Zelfs de aller-aller-laatste stekjes van uw idool-in-wording slikt u voor zoete koek. Maar zo langzamerhand bent u toe aan iets hartigers. U blieft wel een Bruco met een bite. Laten we dus maar snel gaan kijken wat rupsje bakt van zijn laatste... ehhh... krachtmeting met de veldheren.

Wie aspiraties heeft in Bleiswijk/Bergschenhoek, brengt een paar klimmersbenen mee en laat zijn daalfobie thuis. Rupsje, eigenwijs als 'ie is, doet het precies andersom. En kerft aldus, de moddermathematica ten spijt, een laatste stek in zijn schandpaal.

Sinds 18 oktober 2009 steekt rupsje zijn aspiraties niet meer onder stoelen of banken: anno 2040 zal hij een serieuze gooi gaan doen naar de regenboogtrui. De scorebordjournalisten—zij die menen dat veldrijden een saai spelletje is waarin de deelnemers een stief uurtje door de bagger ploeteren om uiteindelijk Albert, Nys of Stybar met de bloemen te zien gaan lopen—zullen daarvan opkijken. U weet, inmiddels, wel beter.