Een dipje in de conditie, een motivatiedeficiet, slaaptekort. De keus is vanochtend snel gemaakt: ik draai me nog een keer om en snooze nog eventjes lekker door. De SwiBoCross van vandaag zal me een zorg zijn.

Die ruil ik in voor een solo-veldtraining op het thuisparkoers, de mooiste vuilnisbelt van Nederland. Wedstrijd, training—maakt niet zoveel uit. Ik rijd toch wel alleen.

Maar vandaag dus niet in het rood. Minimum beats per minute. Want de fond ontbreekt. Trainingsachterstand. Micro-periodiseren is geboden.

De (nog) lagere snelheid waarmee ik de crossert over 'De bult' dirigeer, heeft zo z'n voordelen. In deze kleine twee uur rijd ik het licht in, i.p.v. uit, mijn ogen. En ik geraak een stuk vloeiender het terrein door.

Jammer eigenlijk dat de concurrentie altijd zo'n haast heeft...