Drie (eigenlijk vier) grote muziekmijnheren zouden, zo wilden de marketingmachine én ons verwachtingspatroon, ons wel eens eventjes komen platspelen. Them Crooked Vultures streken neer in 020 (een uitverkochte Heineken Music Hall), zetten hun klauwen in het (ten dele niets vermoedende) publiek en stelden niet teleur.

Baas Homme (Koning van het 'Stoner' Tijdperk; ex-collega van Brother Bjork), opa Jones (ooit Led Zeppelin) en 'enfant terrible' Grohl (wijlen Nirvana, Foo Fighters), aangevuld door een gitarende/bassende/toetsende knecht, flikten hun kunstjes en they owned the place.

Rupsje en zijn ch'rie konden wel horen dat deze mènne het vaker hebben gedaan. Met speels gemak werd het gelijknamige debuut-album opgerekt tot een twee uur durende power jam. Vakkundig, trefzeker en... het mag gezegd... met een aanstekelijk spelplezier.

Homme is niet altijd zo goed geluimd. 's Mans onmiskenbare genie noopt hem nogal eens tot norsig de kantjes ervanaf lopen (tijdens de twee QOTSA-concerten die rupsje mocht meemaken, bijvoorbeeld). Maar vanavond gierde 'ie er lustig op los, zonder daarbij de rode draad, de timing en het contact met het publiek, te verliezen. Goed, zeer goed, bij stem was 'ie ook.

Jones was een en al grijns. Hij schudde allerhande schalkse basloopjes, soms minimal, soms tegendraads, maar altijd groovy, uit zijn mouw en keek erbij alsof 'ie deel uitmaakte van een tweederangs cocktailtrio, in plaats van een alom gehypte rock-supergroep. Dat was, dachten wij, geen valse bescheidenheid (Led f#ck*ing Zeppelin—je zou voor minder naast je schoenen gaan lopen). Jones had gewoon schik.

Grohl liet eens te meer voelen waarom hij een van de meest gewaardeerde slagwerkers in het genre is. Subtiel is anders, maar iedere klap, iedere fill,  was ráák. Rupsje, die recent de weg naar het drumstel heeft teruggevonden (Headshrinkers of the Amazon—onthoud die naam!), raakte geïnspireerd. Grohl vooral getranspireerd. Harde werker.

Niet alle nummers landden precies 'binnen de lijntjes' (drie Vultures maken nog geen Kyuss; hun eersteling is geen, pak 'm beet, Songs for the Deaf) en voor rupsje hoeft zo'n 'stadion-act' (meeklappen en -zingen) niet zo. Maar 'wij hoorden muziek'—om met ch'rie's voormalige pianoleraar te spreken—en hadden het voorwaar naar de zin!