De Omloop van het Munnikenland, courtesy of WTC Maas~Waal te Brakel, is een van de leukere amateurkoersjes. Geen 'rondje rond de kerk' (met klinkers, verkeersdrempels, bloembakken en suicidale bochten), maar een 'semi-klassiek' traject door het Brabantse land. Tien kilometer, en dat zes (helaas geen zeven) keer.

Vorig jaar was 'Brakel' een van mijn zeldzame DFⁱ's (plaats 44, maar toch...). Deze keer, in relatief goeden doen, zou ik wellicht nog iets korter kunnen finishen. De Moraal is er, de 'hardheid'/snelheid ook. En, niet onbelangrijk, Davey, Nick en ik zijn ruim op tijd aanwezig. Geen stress, genoeg tijd om de fietsjes in elkaar te zetten, onzelf in het Swiftⁱ-tenue (Nick rijdt voor De Bollenstreek—maar vandaag in dienst van...) te hijsen en in te rijden.

Helaas worden we niet op volgorde van rugnummer opgesteld bij de start, zoals vorig jaar. Neen, de zenuwenlijders staan zoals in iedere koers ruim een kwartier van te voren te drummen bij het juryhok. 'Van acquit' voorin zitten is nu eenmaal een must, in Nederlandse criteriums.

Ik sluit vrij laat aan en sta op de plek die mij volgens mijn rugnummer 89 (ca. 100 mènne in koers) ongeveer toekomt. Nog dik vijf minuten te 'gaan'. En dat háát ik. Wachten, om je heen kijken, jezelf afvragen wie er nu weer 'ns ruzie gaat maken met z'n pedalen.

Als dan eindelijk de bel voor vertrek wordt geluid, is het alle hens aan dek. Oké dan. Eerst maar 'ns zorgen dat ik die bocht van het parkoers af, de 'ribbelstrook' op, overleef. Mijn rechterduim (tandje erbij) maakt overuren, maar ik houd aansluiting, kom de eerste bochten goed door en houd het wiel.

Dan duiken we de polder in. Het lijkt alsof de ménne vooraan de wind (pál tegen) niet voelen; het gaat hard. Ik zeg tegen ploegmaat Ivo: 'Hier bovenaan links.' Parkoerskennis. We nemen het dijkje op 'souplesseⁱ' (de meeste amateurs klimmen veel te zwaar), duiken binnendoor en beginnen aan wat een Opmars moest worden. Want zover achterin rijden is vrágen om ellende.

Met de wind van opzij schuiven we nog wat door en hebben zowaar de nodige plaatsen goedgemaakt. Ik weet dat er straks een korte knik omhoog volgt, parallel aan de provinciale weg ('wel binnen de pionnen blijven, anders word je gediskwalificeerd'). En verheug me op het hoge toerental waarmee ik die 'klim' (en nog wat stoempende collega's) ga 'nemen'.

Maar zover komt 't niet. Want men gaat amechtig in de ankers (waaróm zal ik wel nooit weten). Twee posities voor me ontploft een band (doorgeremd?) en de eigenaar verandert in een ongeleid projectiel. Waar ik maar moelijk langs kan...

Het Gapende Gat. Amai. Vrijwel vanuit stilstand duik ik erin. Zoekend naar het juiste verzet, hopend op assistentie van achteruit, gokkend op de bochten waar het péloton wel stil zal vallen. Pfff, dit doet pijn. Knokken om te overleven in... ronde één. Godverdoeme. Dat was niet de afspraak!

Op het Maas~Waal parkoers, ter hoogte van het juryhok, is de verbinding met het péloton hersteld. Maar deze 'chasse' heeft kracht gekost; teveel kracht... De kleppers in de frontlinie boeit dat niet. Die trekken vol door, versnellen ná de premiesprint (het zou verboden moeten worden). En ik moet passen. Om mij heen allemaal mènne die passen. Met dergelijke lotgenoten zet je geen 'treintje' op. Nee, dan gaat er een kruis door. Tweede rondje uitpeddelen, op 't stuur slaan en me erbij neerleggen.

Swift krijgt—gedeeltelijk—klop (vorig jaar was ik de enige afgevaardigde). Corniel uit koers. Ivo uit koers. Bruco uit koers. Twee (?) ronden later Ilja uit koers (t.g.v. een valpartij direct voor 'm). Maarrr... Jurre rijdt knap uit in de tweede groep en...

... Davey pakt overtuigend uit met een overwinning op z'n kwelgeest Burggraaf (stond niet op de finish-foto). Goud, chapeau! Zijn 'combineⁱ' voor vandaag, Bollenstreker Nick, rijdt heel knap naar het Brons.