Deze veldrit begon te laat en eindigde te vroeg. De start mistte ik op één haar; de finish heb ik niet gehaald vanwege een lekke band. Daartussen zat een kleine veertig minuten lekkere cyclocross--voor mijn doen, althans.

Bij 'Outdoor Valley' was een alleraardigst parkoersje uitgezet: lekker zompige, gladde stroken (die vind ik 't leukst); oké klimmetjes; snelle, bochtige afdalingen; niet te technisch, eigenlijk. Jammer dat ik ietwat laat van huis was weggepeddeld en dat horloges van de KNWU-officials blijkbaar twee minuten voorlopen op mijn Sigmaatje. Dus de achterhoede, waar ik toch wel terechtkom, was al direct een feit. Maar wie schetst mijn verbazing: nog binnen de eerste ronde haalde ik drie collega's (gemoedelijk sfeertje, in de IVC) in. Één van hen had zijn achterwiel niet goed vastgezet en vastgetrapt; toen 'ie dat eenmaal had gefikst, kwam 'ie mij rap weer vergezellen. De andere twee heb ik niet meer teruggezien.

Samen maar een beetje gas gegeven; 't liep eigenlijk wel lekker. Tenminste, de eerste twintig minuten. Daarna kwam het--voor mij--beruchte 'middenstuk', waarin ik de inspanningen v/a de start een beetje begin te bekopen. Kleine foutjes; een hartslag die liever niet meer in 't rood wil; steeds meer gedeelten van het parkoers misbruiken voor herstel.

Dat laatste lukte wel redelijk. Toen D3 weer heel comfortabel begon aan te voelen, gaf ik de Ridley de sporen (tenminste, waar ik die niet aan het zoeken was... Shimano=fokpedalen). Ik kreeg zowaar de gang er weer in. Vond ook de spreekstalmeester, voor wiens microfoon ik spontaan een hilarische uitglijder produceerde. Kon me weinig schelen; hoort erbij. Ik was goed op weg vijf competitiepuntjes met een gouden randje te incasseren. (Onderwijl opgejaagd door het onophoudende geblaf van de huskeys (?) die hun baasjes voortrokken in een race die op hetzelfde moment--op een ander parkoers, gelukkig--werd verreden.)

Ietwat later (geen idee hoeveel) ging ik in een afdaling nogmaals op mijn plaat. Mijn eerste reactie was--uiteraard--weer op de fiets te springen; in tweede instantie verweet ik mijzelf 'gallery play' (er stonden op dat moment namelijk enkele fotografen in de afdaling, dus ik was ietwat 'afgeleid'). Maar al hortend en stotend kwam ik erachter dat de druk m'n voorste Schwalbe tot een onverantwoord minimum was gedaald.

Game over...