Oké, het deelnemersveld in 'groep A' (elite, beloften en amateurs jonger dan 40) was met vier amateurs niet indrukwekkend. Natuurlijk, ik rijd altijd prijs bij Avanti (vorig jaar zelfs de hoofdprijs). En, ehhh, als regerend Rijn-Bollenstreekkampioen ben je uiteraard een hele grote meneer.

Maar je moet 't tóch maar even doen, vice-kampioen 2009 worden van Alphen aan den Rijn.

Op weg naar de eerste wegkoers van het jaar heb ik er zo mijn twijfels over. Met een serieuze noordwester schuin in de rug peddel ik langs de Rijn. De speedo noteert een schamele 28 per uur. Da's verre van soepel. Erger is het gevoel in de benen: die verzuren bij 146 hartkloppingen per minuut. Niet vooruit te branden, die Rups. Ook niet als 'ie enkele pro forma 'sprintjes' aan het stugge asfalt toevertrouwt (vooral de 'démarrage' op het viaduct richting Heimanswetering is een aanfluiting). Nee, dit gaat 'm niet worden.

In de Avanti-keet hervind ik de Moraal. Mede-LRTVer VDBⁱ (God is nooit weggeweest) licht me in over de Oppositie (of eigenlijk: het gebrek daaraan) en rekent voor dat een deftige klassering erin zit, vandaag. Ik speld m'n rugnummer (36) op; da's een goed gevoel. Ik heb haar gemist, de koers. Hoog tijd om mijn rentree te maken. Of, op z'n minst, even deftig te gaan inrijden. 'Laden en lossen'.

Alle categorieën worden tegelijk weggeschoten. Da's gezellig, maar ook een beetje onoverzichtelijk. Dus, zoals 't Alfa-mènnekes betaamt, kieperen we eerst maar 'ns wat ballast overboord. Kaf en koren. Zeer tot mijn verbazing zit ik na twee ronden nog steeds bij het koren. Blijkbaar hebben er meer last van hun benen...

De verbazing neemt schrikbarende vormen aan als ik enkele ronden later blijk verzeild in een ontsnapping. Een veteraan (master 40+) is namens De Bollenstreek gaan vliegen en ik zit—louter op instinct—mee, samen met een renner van de organiserende vereniging. Die laatste blijkt echter niet gemaakt voor dit werk en lost de rol. Rupsje heeft ook wel 'ns meer macht gevoeld en doet hetzelfde—gefocusseerd als 'ie is op zijn eigen categorie. Onmacht maakt berekenend.

Het rekenwerk bij de achtervolgers is hemeltergend eenvoudig: één Avanti-veteraan, één dito A (de andere A-Alphenaar gaat weldra kopje-onder in het strijdgewoel aan het Aarkanaal) en twee Swifters—VDB en de regerend (op papier, dan toch) kampioen. Twee tegen één, dus. Samenwerken als grupetto om de snelheid erin te houden (écht hard gaan we, gelukkig, niet); subtiel passen als de andere Swifter een prik uitdeelt (om de Avanti een beetje murw te beuken).

Net als verleden jaar kies ik de rotbochtjes en de windtunnel langs het kanaal voor mijn snode sloopwerken. Maar veel hebben die plaagstoten niet om het lijf. De Avanti-man en VDB komen steeds terug aan mijn wiel. Maakt niet uit; ik ben allang blij dat ik er niet af hoef.

De Finale wordt, wederom, ontsierd door een vreemde ingreep van de jury. Na een klein uurtje worden—denken VDB en ik—de overige categorieën afgebeld. Het kampioenschap van Alphen aan den Rijn gaat hoe dan ook naar Swift, maar wij willen er nog wel even om knokken. Dus dwingen we nog één slotronde af. Onze ereparade.

VDB en ik rijden broederlijk naast elkaar. Rupsje schudt nog maar eens een tempoversnelling uit de slome benen, maar het mag niet baten. VDB remonteert en neemt resoluut de kop. Het strijkijzer voorverwarmend nestel ik me in zijn kielzog, op weg naar de allesbeslissende eindspurt.

De laatste bocht (die veel te glad is), het rechte stuk opdraaien, positie kiezen en dan moet 't maar. VDB gaat als eerste aan; Rupsje komt langszij (valt me niet tegen) en ziet dat het eindschot van zijn rivaal even hapert. Zou het dan toch...? De euforie is van korte duur: VDB schakelt door voor de naspurt. Rupsje blokkeert, volledig in het melkzuur, en bolt als tweede over de meet. Als ik dan toch troonsafstand moet doen, dan is VDB een waardige opvolger. De koning is dood, leve de koning!