Begonnen aan mijn Cross Campaign 2007-2008: de Interclub Veldritcompetitie deel 1. Plaats van handeling: Avanti, Alphen a/d Rijn. Verdict: auw (overal...). Resultaat: geen extra puntjes, maar wel heel veel pret.

Swiftⁱ was redelijk vertegenwoordigd. Bij de B's (40+ en 15- en 16-jarigen) waren Il Boiaⁱ (nette race!) en Gerard van Amsterdam (lek in de eerste ronde) present. In het A-veld (17-39) startten enkele jonge goden (onder wie Sven Tuit ) en ik-zei-de-wanabe-crossert.

Ja, het is hier wel een racebaan', aldus een toeschouwer na afloop. Goede crossers zullen dat beamen: nul hoogtemeters, veel 'goedlopende secteurs' en slechts hier en daar wat technische passages. Tel daarbij op belachelijk goed weer (volop zon, weinig wind) en je weet: hier kan worden gevlamd.
Maar ik ben nog niet zo'n goede crossert; moet nog een boel leren.

Bijvoorbeeld dat je 'in het startschot' direct in je pedalen klikt en meteen vol gas geeft. Of dat je die lijnen die je tijdens de verkenning oké hebt bevonden, ook in de koers volgt. En dat op de fiets blijven een aanzienlijke tijdwinst oplevert.
Tot zover de theorie.

In actual practice bakte ik er niet genoeg van. Slechte start (en ik had nog wel zo geoefend; was die crosspedalen ontwend), toch nog kunnen aansluiten maar de eerste cruciale bocht te ruim genomen. Stom, want daar lag mul zand, en dat fnuikt. Het eerste gat was een feit; de maximale hartslag ook--ik zou vanaf daar enkel noch herstellen in hoog D3. Intussen trokken de specialisten vooraan het hele péloton aan stukken. Mèn, wat gingen die gasten tekeer.
Soit. 'Gewoon je eigen race blijven rijden' hield ik mezelf voor (da's ook het leuke van veldrijden: ieder voor zich; niks 'afstappen, heren'). Hier en daar nog enkele gelosten opgepikt en me aldus 'naar voren' gewerkt. Serieus afgezien, en ook wel enkele kostbare stuurfoutjes begaan (m.n. als 't zompig wordt of als twee bodemtypen elkaar snel opvolgen vind ik 't lastig); de coördinatie was ook tanende. Twee van die foutjes kwamen me op een harde landing te staan: na een glibberige kleibocht de fiets overdwars gezet in los zand en mezelf gelanceerd vanuit een greppel.
Kortom: het was weer genieten, in het veld!