De herfst is nog maar amper begonnen of hij komt me alweer de neus uit. Letterlijk. Aan een hoog tempo. En met emmers tegelijk.

Het afgelopen weekeinde reed ik twee LSDⁱ-tjes (aan een laag tempo), om de buien heen. Maar blijkbaar ook de mist in; zondagmiddag werd ik licht in het hoofd en slap in de knoken. Het bacchanaal der bacillen is weer begonnen. De ziektekiemen bouwen een feestje, op mijn kosten. Ik ben officieel een beetje zielig.

Ik kan mijn klok erop gelijk zetten: bij het wisselen der seizoenen ga ik steevast aan de kwakkel. 'Het heerst', zeggen ze dan. Ik vind dat het zuigt.