Gekkenhuis, die Zotte Zondag van vandaag. Om te beginnen een veel te groot startersveld, met een flink aantal mij onbekende hardwillenrijders. Natuurlijk juich ik de aanwas van de Swift Tour Élite toe. Maar ik ben altijd een beetje beducht voor onverhoedse maneuvres van mènne die op hun tandvlees toeren en dan gekke dingen gaan doen. Oké, ook de gekende stamgasten halen wel 'ns halsbrekende toeren uit, maar die zie ik tenminste aankomen. Ik ken mijn Pappenheimers (waar ligt dat eigenlijk, Pappenheim?).

Daarenboven is er op onze huis-, tuin- en keukenweggetjes doorgaans geen plaats voor een groot péloton. Medeweggebruikers, smalle fietspaden, verkeersremmende infrastructuren... Nee, daar stuur je geen op hol geslagen meute 'weekend warriors' langs. Of toch, maar dan zit je vaak met samengeknepen billen en je handjes aan de remmen.

En dan is er de 'macht van het getal'. Hoe meer zielen, hoe meer pretendenten voor de hardrijdersbokaal. De één heeft een hele werkweek reikhalzend uitgekeken naar deze officieuze krachtenmeting: 'Kijk mij hier nu toch 'ns héél hard gaan!' De ander wil zich niet laten kennen, heeft 'wedstrijdritme' en 'gespaard' (lees: rijdt alleen maar Zotte Zondagen) en antwoordt: 'Pfff. Wat jij kan, dat kan ik véél beter.' Ergo: men brengt elkaar het hoofd op hol.

Daar is niets op tegen. Maar vandaag staat mijn kop er niet naar. Ben naar het clubhuis getogen met een blanco 'mindset'. Trainingsschema's, die dicteren hoeveel je precies wèl, en wat je vooral niet, moet doen... Die zijn aan mij zowiezo niet besteed. Bovendien is trainen in een dergelijk heterogeen péloton doorgaans onbegonnen werk. Nee, ècht 'verantwoord' peddelen doe je in je uppie, of in een klein grupetto van gelijkgestemden.

Bij ontstentenis van een Verwachtingspatroon laat ik het maar zo'n beetje over me heen komen, deze Zotte Zondag. Wel valt me op dat er wordt doorgekacheld. Zeker over deze ietwat vreemde aanlooproute. Draaien, keren, aanzetten na ieder bochtje, nog maar weer 'ns versnellen. Intussen zit ik te Thomasdekkeren in de achterhoede. De hartslagmeter vertelt dat 't me niets kost; de benen zijn een stuk minder vergevingsgezind. Om me heen alleen maar mènne die eigenlijk al 'in de problemen' zitten.

Die problemen van mij komen pas later. Als de boel op het kanaaldijkje tussen Alphen en Boskoop serieus op een lint wordt getrokken, met zo'n nare zijwind waartegen het slecht schuilen is, moet ik kiezen of delen. Bij 45 km/h loopt mijn brein altijd een fractie achter op m'n instinct, dus hark ik erachteraan. 'Naar dat wiel, schlemiel!'

Dan neemt het Verstand het over. Drie koersjes voor de korte boeg (Tuesday Terror, vrijdag Nes a/d Amstel, zondag Leiderdorp—heb er gisteren verdorie nog 333 huis-aan-huis-folders voor lopen rondbrengen). Diepgang genoeg, zou ik zeggen. Waarom vandaag 'forceren'? Hoezo geldingsdrang? Wat nou, haantjesgedrag? Nee. Het zal niet voor vandaag zijn. Ik berg m'n plan op (valt weinig aan op te bergen) en laat ze begaan. Reglementair uit het wiel gereden? Ook waar.

Samen met twee mede-gelosten maak ik er nog een fijne training van. Mooi gedoseerd ronddraaien en geen strapatzen. Heel verstandig, van mij.

Later verneem ik dat de Waaiergod zijn tol weer 'ns heeft geëist, bij de 'Sunday Slaughterers'. Één van de tandvleeseters is op een tegenligger geknald. Want de hele weg is van ons, lossen is voor losers, niets aan de hand op de kant, etc. Gekkenhuis.