Het valt soms niet mee om verslag uit te brengen van een fietstocht. Zeker als er onderweg eigenlijk niets noemenswaardigs is voorgevallen. Dat geldt eigenlijk ook voor het uitje met de Swift Tour Élite van vandaag.

Met bijna twintig mènne aan het vertrek is de groep eigenlijk te groot. Twintig verschillende trainingsschema's/-opdrachten (voorzover de mènne daaraan doen, natuurlijk); diesels en turbo's; 'profiteurs' (a.k.a. 'linkadors') en 'sleurders' (a.ka. 'tempobeulen). Eenheid in verscheidenheid, kortom.

Toch raakt het pélotonnetje op snelheid, zodra we de Grote Polder indraaien. Al zorgen het parkoers en de groepsdynamica voor 'hollen en stilstaan'. Niet mijn meest geliefde spelletje.

Met welke intentie rijd ik hier? Geen idee, dat mogen de benen bepalen.

Enkele kopbeurtjes later weet ik genoeg: het zal niet voor vandaag zijn. Er zit nèt niet genoeg 'stoom' in de Brucolocomotief; en de souplesseⁱ is ook wel 'ns beter geweest.

Dus herzie ik het 'plan'. Afwisselend 'Servais Knaven' (op kop, soms) en 'Thomas Dekkerenⁱ' (achterin, meestal). De gulden middenweg weet ik op de een of andere manier niet te bewandelen. Geen zin in positieworstelen. Aanhangertje spelen en niet lossen, is het devies.

Mijn hooggewaardeerde metgezellen, sommigen althans, strooien intussen met démarrages alsof die dingen in de aanbieding zijn. Dat kost een paar nieuwkomers de kop. Ik houd 'm erbij, die kop. En overleef weer 'ns een Zotte Zondag, inclusief Finale. Overall ruim 37 per uur gemiddeld; dit was geen makkie.