Angstrups. Schijtlijster. Panic pussy. Chicken shitter.

Bruco moet hoognodig naar de dierenpsycholoog. Want 't zit niet goed tussen de oren. Ik ben de 'aan/uit-knop' kwijt: cerebrale kortsluiting. Koersen betekent risico's nemen; daarover nadenken is zinloos en funest. Koersen doe je in een 'flow', je neemt 't zoals 't komt, gaat erin op en waant jezelf vrij. Vrij van alledaagse, rationele, triviale overpeinzingen, zoals 'slippertjes', 'lekkages' en 'huid-asfalt-transplantaties'. De Madonna del Ghisallo, beschermheilige aller coureurs, waakt immers over jou en je concurrenten.

En wat doe ik, in deze Swift/Neuteboom Tweewielers dinsdagavondcompetitie?

Ik knijp 'm. Zet 't verstand op 100 en de 'flow' op 0. Draai in een 'kramp' en volledig vierkant. Ben vooral bezig met wat er zou kunnen gebeuren ('Wat als we hier onderuit gaan?'), in plaats van wat zich daadwerkelijk afspeelt (er gaat helemaal niemand onderuit; de Moraal komt met bakken uit de hemel). Focus op de toekomst ('Is dit het wel waard?' 'Straks rijd ik weer lek.') en vergeet te genieten van het moment ('Ik heb wel degelijk Grip en Goesting'). Mentale aquaplaning.

Amai, ik word oud. In dit onvervalste, prachtige Brucoweer (regen, wind en grauwigheid), en met niet eens zulke hele slechte benen, laat ik de punten liggen en stap af. Na twee ronden. Omdat ik denk dat 't niet gaat. Omdat ik de knop niet kan omzetten. Omdat ik mezelf niet vertrouw.

Dat heb ik wel 'ns beter gedaan...

Misschien dat ik in de 'Old & Wise Rollator Competitie' beter tot mijn 'recht' kom?