Na twee weken 'geheelonthouding' (geen koers en andere intensieve ongein) mag Rupsje weer... Genoeg gerust; tijd om weer 'ns wat 'scherpte' te gaan opdoen. Geen beter comeback-podium dan de Swift/Neuteboom Tweewielers dinsdagavondcompetitie. Aflevering 17 alweer.

De rentrée zal niet gemakkelijk verlopen, merk ik al snel. Het is niet druk bij de inschrijftafel (uiteindelijk starten er toch nog 25 alfa-mènnekes), bij het inrijden bouw ik al een fameuze zuurstofschuld op (in dit drukkende weer krijg ik weinig lucht) en bij het vertrek ontwaar ik een serieuze Swabo-delegatie (u weet wel, die mènne met van die ferme snokken).

Soit. Ik heb geen Grootse Plannen, vanavond. Eerst maar eens de melkzuurtolerantie terug opbouwen en mezelf in een aanvaardbare positie in het pélotonnetje manoevreren en handhaven.

Amai. Nog voor de eerste doorkomst ga ik in de fout. Er springt iets weg en omdat niemand reageert, jakker ik erachteraan. Op instinct, zeg maar. Het gat rijd ik niet dicht, maar dat is niet mijn zorg (er rijden immers nog meer coureurs-met-aspiratie in de rondte). Meer zorgen baart de 'non-punch', het acceleratiegebrek en de cardio-vasculaire optater die deze 'chasse patatⁱ' begeleiden.

Onnodig te vermelden dat niet dit 'de slag' is. Alles komt weer bijeen en we crossen nog wat rondjes over 'De Bultⁱ'. Ik herstel niet, maar ga ook niet helemaal naar de verdoemenis. Zit op een gegeven moment zelfs weer redelijk van voren.

Maar dan begint de Explosieven Opruimings Dienst eraan. Één voor één lichten de Swabisten de hielen. Gevolgd door enkele mènne die ook nog wat op hun démarrage-spaarrekening hebben staan. Gadegeslagen door een Rupsje dat op alles moet passen. Wel wil, maar niet kan. Hij is al niet de meest explosieve, maar hier wordt 'ie wel heel vakkundig ontmanteld.

En hij niet alleen. Tien mènne zijn inmiddels voorbijgepoeft en formeren een definitieve kopgroep; wat rest is een klassieke 'groep der geslagenen', die voor plaats 11—en, wat mij betreft, tegen worden gedubbeld—rijdt.

Aanvankelijk draait 't moeizaam. Moraalbreuk, Goestingverschillen en... wie zal 't zeggen... ongelijke cilinderinhoud. Naarmate de koers vordert, en de Brucodiesel op stoom geraakt, behoor ik gelukkig tot de gangmakers. Sleurhut met inhoud. Af en toe rijd ik, al dan niet in gezelschap, zelfs weg van het péloton. En de gaatjes die hier vallen, repareer ik ook redelijk vlotjes. Da's zo slecht nog niet, maak ik mezelf maar wijs. Ik ben immers in 'transitie', op weg naar de 'wederopbouw'.

De 'bomb squad' nadert intussen met rasse schreden. Met vereende krachten weten we de vluchters nog nèt af te houden.