De slag. Da's een gek ding. Je weet dat 'ie valt, die slag. Tenminste, je hoopt dat 'ie valt. Want met een heel péloton naar de streep rijden, da's vragen om chaos. En strijkijzers (non-sprinters), zoals ondergetekende, houden niet van chaos; die zien de koers graag in de plooi. Topsnelheden, machtssprints, vrij worstelen, close-ups van dranghekken en dergelijke? Mij niet gezien.

Je moet er natuurlijk wel bij zitten, bij die slag. Maar er kan er, per definitie, maar één de juiste zijn. Welke slag de juiste is, welke ontsnapping je tot de finish uit de klauwen van het péloton houdt, welke démarrage het waard is om--liefst zo kort mogelijk en niet definitief--voor te sterven, dat vertellen ze er niet bij.

Dé slag, dus. Da's een moeilijk ding. Dat moge duidelijk zijn. Er zijn teveel variabelen in het spel. 'Collectieve-actie-problemen', bijvoorbeeld. In koers ben je nu eenmaal overgeleverd aan 'les autres'. Samen voor ons eigen, oké. Maar wie neemt het initiatief, wie reageert, wie stopt de gaatjes, wie draait mee? Maar ook op individueel niveau zijn er nogal wat complicaties. Bijvoorbeeld: hoe staat 't met de Goesting, de Diepgang, de Timing, de Vorm? Etcétera.

Dé slag, kortom, is niet evident; dé slag is 'trial and error'.

Vanavond, in m'n twaalfde Swift/Neuteboom Tweewielers dinsdagavondcompetitie, besluit ik er eens stevig voor te gaan: veel 'trial' en liefst zo weinig mogelijk 'error'. Erin vliegen, erbij zijn en erbij blijven. Rust heb ik de afgelopen week voldoende gehad; échte afstraffingen krijg ik wel in de komende criteriums.

De 'vage' warming-up en de Brucodiesel ten spijt meld ik me vrijwel meteen voorin. Voor een rasechte toerfietser, die van nature opteert voor een 'steady, shared effort', liggen daar wel een aantal valkuilen ('sleuritis', bijvoorbeeld). Maar daar trap ik nu niet in. Liever kort tempoprikken, op tijd afgeven, iets overhouden voor de slag-in-spé.

Twee mènne tekenen voor die slag en rijden richting de Vrijheid. 'Twee is te weinig. En met deze twee al helemaal.' Aldus de virtuele ploegleider in mijn denkbeeldige oortje. En dat van 'les autres', want die laten de ontsnapping begaan. De juiste slag blijft doorgaans niet onbeantwoord. Want daar wil iedereen wel bij horen. Dit is 'm niet, dé slag. En dat zien ook de aanvallers in; na een ronde of wat vallen ze stil.

Overbodig te vermelden dat er, gedurende het resterende uur rammen op 'De bult' nog vele uitbraakpogingen plaats hebben.

Vermeldenswaardig is het feit dat Bruco in vrijwel iedere poging is betrokken. Want ik zit fris en heb Lust als nooit tevoren. En de benen werken mee. Zelfs deze en gene 'chasse patatⁱ' verteer ik wonderwel. Maar 'het scenario', daar ga ik niet over. Deze koers wil iets anders; dit script is niet geschreven voor Bruco.

Terwijl 'ie er goddoeme toch écht zijn best voor doet. Getuige ook een bij herhaling schoon achterwiel (omkijken en zien dat je los bent: onbetaalbaar). Amai, vanavond is het dartelen geblazen! Tot twee keer toe 'à deux' met mijn maatje Il Boiaⁱ, een keer met z'n vieren (da's een mooi getal, voor een slag--alleen klopt de samenstelling dit keer niet), dan weer naar een ander grupetto. En steeds weer meespringen, als het péloton (dat, maak ik mezelf wijs, hard moet werken) in al zijn snoodheid weer terugkomt. 'Attaque permanente.' Lekker koersen. Niet dé slag, wél heel veel 'trial'.

Wat het oplevert? Behalve een goed gevoel het ongekende aantal van vijf punten voor een solide péloton-finish en, unicum, één punt in de Leiderspreis (op twee na de meeste doorkomsten op kop).