In de 'poule des doods' van de Swift/Neuteboom Tweewielers dinsdagavondcompetitie heb ik vanavond zowaar drie (i.p.v. de gebruikelijke twee, voor een reguliere DFⁱ) punten gepakt!

Dat was niet al te moeilijk, gezien de relatief lage opkomst en het uitblijven van een kamikazesprint om plek 15...

Toch heb ik ze wel verdiend, die puntjes. Want ik reed lekker en heb me niet verstopt.

De eerste tien minuten natuurlijk wél. Want die zijn niet voor mij. Nooit geweest, ook. Dan is de Brucodiesel simpelweg te lui; is de Brucomotoriek domweg niet capabel tot stuurkunst.

Dus kijk ik alle katjes uit de boom als de eerste schoten voor de boeg worden gelost en denk ik heel professioneel 'doen jullie 't maar', wanneer er een respectabele kopgroep wegrijdt. In koers ben je nu eenmaal aangewezen op de anderen; een beetje pokeren hoort erbij.

Maar vanavond heb ik zin, redelijke benen en een 'carte blanche' van de virtuele 'directeur sportif'. Dus meld ik me na een minuut of tien geregeld van voren. Even die uit de kluiten gewassen neus van me aan het venster steken. Maar iets overhouden. Want die volgende 'attaque', daar ben ik natuurlijk bij.

Ongeveer halverwege koers is het zover. Swabist Robert Heemskerk ontbindt zijn eerste duiveltje en rijdt weg, gevolgd door talent-voor-de-toekomst Daan. Ik moet van ietsje te ver komen (plek zeven of daaromtrent), maar geraak over 'de Bultⁱ' met een schoon achterwiel (een gaatje) en voeg me bij de twee avonturiers.

Zo'n 'slagje' forceren is één ding; 'm vol doortrekken is een tweede. Maar we gaan ervoor. Robert leidt de dans, ogenschijnlijk zonder te ademen. Daan rijdt heel soepel en doet zijn werk. Ik zit te puffen, maar verzaak niet. Alleen die verdomde 'Bult' en het tempo dat Robert daarop maakt. Dat sloopt; dat nekt. Pannekoek revisited...

Toch duurt onze escapade een ronde of drie. En da's mooi.

Als we worden opgeslokt door het péloton, dat ons geen blik waardig gunt, laat staan een teken van Rispetto (de bastaards!), blijf ik baldadig voorin. Van waaruit ik kan zien hoe eerst Robert een volgende 'cartoucheⁱ' gooit en vervolgens Jan in z'n uppie ernaartoe poeft (respectievelijk de daguitslag).

De rest heeft het nakijken en past. Ik kan op dat moment ook niet veel meer. Beetje sleuren, beetje rondkijken. Roberts broer, Pedaalridder Mark, neemt het afstopwerk voor zijn rekening. Heel ambetant, maar ook wel vakkundig.

Dat maakt nog wel wat adrenaline los, maar als de bel voor de laatste ronde luidt (een beetje vroeg; zouden de heren van de jury soms niets willen missen van de afloop van die andere 'poule des doods'?), houd ik m'n benen stil. Tenminste, totdat ik zie dat nog veel meer collega's dat doen...