Twee dagen na Parijs-Roubaix en één week na die vreemde uitglijder waag ik me aan mijn tiende Swift/Neuteboom Tweewielers dinsdagavondcompetie. Met zuiver therapeutische doelstellingen: eventjes diepgaan, weer wat snelheid opdoen en--bovenal--me 'rehabiliteren' voor de recente DNFⁱ's. Vooral die crash moet uit m'n systeem. De punten kunnen me worden gestolen.

Het koersverloop van vanavond sluit, gelukkig, naadloos aan op 'Operation Restore Confidence'. Oké, bij het inrijden voel ik de naweeën van de 'Helletocht'. En eens we zijn weggeschoten (ik word wat opgehouden bij de start; zit 'opgesloten' tussen de B's) laat ik gedurende enkele ronden steeds van die stomme gaatjes vallen in de bochten. En, ja, die hartslagen die ik zo graag had geklokt op 'le Carrefour de l'Arbre', die klok ik nu alsof ze te geef zijn.

Edoch, ik merk dat de Santos goed spoort, vanavond. Geen driften, geen slippen. Dus ga ik vanzelf weer beter (in de zin van: relaxed) sturen en dichter op het wiel zitten. Mag ook wel, na een dikke 50 km 'pavé'.

Ook goed: er rijdt vrijwel direct een sterke kopgroep weg en het péloton berust erin. Natuurlijk wordt er doorgekacheld, maar er worden weinig schoten uit de tweede lijn afgevuurd. Bruco kan dus rustig wat achterin 'rondlummelen'. En af en toe ook ongestraft dartelen in de frontlinie. Beetje sleuren, beetje springen. Maar met mate (en zonder al teveel macht), want we zouden het rustig aan doen, vanavond. We zijn immers 'in therapie'.

Maar ik ben ook een gewoontedier. Dus doe ik volgraag mee aan zo'n fijne kansloze ontsnapping in de op-drie-na-laatste ronde. En laat ik met evenzoveel plezier de massasprint voor plek 5 (vier vroege vluchters blijven ons voor; twee hebben zich moeten laten terugzakken) aan mij voorbijgaan.