Voor deze editie van de Swift/Neuteboom Tweewielers dinsdagavondcompetitie had ik met mezelf een niet-aanvalsverdrag gesloten. Met het oog op de Ronde van Hazerswoude-Dorp (een zwaar klinkertje-rond-de-kerk), morgenavond, zou ik mijn temperament in bedwang houden en me beperken tot volgen.

Dat viel verdorie niet mee! Al bij het inrijden kreeg de Santos ruzie met de 'ideale lijnen' van mijn thuisparkoers. Sommige bochten liepen voor geen meter: het achterwiel leek te driften en bij het aanzetten hadden de Michelins geen grip. Slipgevaar!

Eenmaal in koers hield ik me keurig aan de Opdracht: netjes achterin blijven zitten; alleen het wiel (voorzover te vertrouwen) vóór me houden. Verzuring was taboe; ontsnappingen of gaatjesdichterij was niet aan mij besteed.

De wegligging van de Santos bleef sub-optimaal, maar zij hield de bochten. Op één na: in de afzink van 'De bult', waar de snelheid het hoogst is en de bomen zorgen voor schaduw (natheid) en zooi op het wegdek (gladheid), was het serieus glibberen. Welke lijn ik ook koos, ik moest steeds corrigeren, vaart minderen en werken om de 'rubbers down' te houden.

Hetgeen me ronde-na-ronde kwam te staan op een tussensprintje. Dat was te doen. Totdat zo'n beetje alle zwabberaars—met hetzelfde probleem en (toeval?) dezelfde 'zomerbandjes'—bij elkaar reden en we er met z'n allen een potje van maakten.

In een van m'n laatste ronden zag ik 'De Tandarts' in de berm rondkruipen. Een ronde later ging een van m'n metgezellen in de achterhoede bijna onderuit. Ik had voldoende afstand gehouden en dat gaatje wilde ik nog wel dichtknallen, maar toen ik daarbij bijna in aanraking kwam met een andere geloste (ik dacht dat 'ie ons niet had gezien en de 'poort ging dichtgooien'), vond ik het welletjes. Heel professioneel ben ik uit de koers gestapt. Voor twee puntjes in de clubcompetitie ga ik mij daar geen risico's nemen. Veertig minuten getraind, meer moest dat niet zijn.

Het regende overigens DNFⁱ's, vanavond. Sommige onschuldig (lekke banden, lijfsbehoud i.v.m. belangrijker koersen); andere—helaas—mét erg. M.n. die schuiver van Ivo (overal schaafwonden en een diepe snee in zijn gezicht) zal nog wel even pijn doen. En ook 'De Tandarts' zal niet lekker tukken, voorlopig. Sterkte met het herstel!