Na de 'vlammetjes' en de 'chasse patat' stonden er dit keer '1-2-3 Frites' op het menu in Snackbar 'Tuesday Terrorⁱ' (Swift/Neuteboom Tweewielers dinsdagavondcompetitie). Recept: de patatjes één uur en een stief kwartiertje laten garen in de oven (liefst die van 'n ander), tegen bijna 42 km/h, en mijn bordje niet helemaal leeg eten. Die kwak mayonaise, om 't 'af' te maken, komt later nog wel.

1. Één ding heb ik inmiddels wel geleerd: 'sleuritis' (vaak en lang het péloton op sleeptouw nemen) is uit den boze, als je slechts de beschikking hebt over een Brucodieseltje ('cartouches' niet meegeleverd), ook op andere dagen dan de dinsdag wel 'ns hard wilt rijden en als je stiekem lonkt naar een klassering.

2. Twee zaken stemmen me tevreden. Ik verteer de 'shock and awe' start (op m'n eigen clubparkoers, althans) steeds beter. En er zit iets meer snelheid in m'n lijf. Een gaatje dichtrijden wordt niet langer bestrafd met finaal parkerenⁱ. En een démarrage 'counteren' (erachteraan springen, op zoek naar Eer en Roem) lukt me tegenwoordig ook... soms...

Tóch heb ik vanavond enkele malen serieus pijn geleden. Bijvoorbeeld toen er iemand lek reed, juist op het moment dat we de B's dubbelden. De pechvogel kwam de bocht niet meer door en blokkeerde de doorgang. Pfff. Het kostte me één hele ronde, en het vergde uiteindelijk de interventie van enkele lotgenoten ('waar bléven jullie nou?'), om het contact met het A-péloton te herstellen.

Ook afgezien toen Swabist Robert Heemskerk (de winnaar van vanavond) het hazenpad koos en ik er zonodig achteraan moest. Ernaartoe ging nog (geen 'chasse patat'), maar 's mans ellebogensignaal ('meedraaien, mènneke, als je met de grote jongens wilt meespelen') en mijn eergevoel noopten mij tot een overname. Dat had ik beter niet kunnen doen... Want nadat ik ons tweetjes 'in stijl' (maximale hartslag: 198) over 'de bult' had geloodst, moest ik passen.

Ik liet me terugzakken om weer met het péloton mee te liften. Maar dat péloton lag volledig aan diggelen. Stoempend van brokstuk naar brokstuk ('onvolledig hersteld', zoals dat zo mooi heet in trainingsjargon) koerstte ik de laatste twee ronden richting de bel.

3. Drie punten (i.p.v. van de traditionele twee), want plaats 15 op de jury-video, leverde me dat gevlam op. Het hadden er meer kunnen zijn, ware het niet dat ik die vermaledijde Eindspurt altijd zonder Overtuiging afraffel.