De Rijswijkse Wielerronde moest vandaag worden afgebroken, na een zware valpartij...

Met nog 12 ronden voor de wielen viel het een soort van stil op het lange rechte eind naar de finish. I.t.t. alle voorgaande ronden geen 'lint', maar een 'verdikking'. Het péloton reed niet op de kant, maar in 't midden. Ineens trok men toch naar binnen (er stond daar een flinke wind, schuin op kop). Enkele posities voor mij ging er een ongelukkige keihard tegen de grond/tegen het juryhok; ik bleef wonder boven wonder nog nét overeind, al kon ik geen kant op. Voetjes aan de grond, niemand geraakt.

Het slachtoffer was er zeer ernstig aan toe. Het bloed spoot letterlijk uit z'n gezicht... T#ring! Gelukkig werd de boel afgeblazen. Ik hoop dat de schade meevalt, maar ben er niet gerust op. Pfff...

De koers tot dan?

Wel, ik reed van meet af aan op 'lijfsbehoud'. Niet omdat ik slechte benen had, maar omdat ik het niet vertrouwde en zat opgesloten. Bij de start werd ik opgehouden door een collega die zijn pedaal niet kon vinden; direct in de eerste bocht ging er iemand vól in de ankers en zette z'n fietsje zowat dwars op het parkoers. Zenuwachtige toestanden.

Veroordeeld tot een stek vér in de achterhoede en defensief rijden besloot ik eerst maar 'ns warm te draaien. Dat was er nog niet echt van gekomen, aangezien het parkoers van De Spartaan goed is verstopt...

Achterin rijden is niet goed. Als gekende 'losser' ken ik de lichaamstaal van de coureur die op het punt staat te passen. Toch wisten sommige patriotten me te verassen (ambetant dat zij uitgerekend de bochten uitkozen voor hun staakt-het-vuren) en moest ik herhaaldelijk sprinten om bij het péloton te blijven. Met de wind op kop is dat altijd lekker.

Naarmate de koers vorderde (afgezien van enkele kwinkslagen was 't 'grupetto compattoⁱ'; wegrijden in Rijswijk is verre van evident) en ik 'in gesprek' raakte met de benen, probeerde ik wat op te schuiven (de hartslag bleef alleszins binnen de perken; de ketting ratelde keurig op 't midden van de cassette). Weinig origineel; er waren wel meer 'wachtenden met mij'.

Mijn ultieme 'jump', geïnspireerd door de observatie dat er de mot in kwam, strandde in ronde 48, op het kantje in die dramatische valpartij... En die was veel (in)dringender dan de uitslag die ik tóch niet zou hebben gereden.

Update: Het slachtoffer, Trias-renner Edwin Pauli, is er betrekkelijk goed vanaf gekomen. Na een nachtje in het ziekenhuis en de nodige onderzoekjes mocht 'ie weer naar huis. Wel met een gezicht zit vol schaafwonden, dikke lippen, een dikke tong en nogal wat schade aan zijn gebit. Pfff...