Zoals zo vaak hadden de thuisblijvers ongelijk: ook de tweede editie van de Joop Zoetemelk Classic (JZC) was een feest. Het 'weeralarm' bleek schromelijk overdreven. Oké, 't was 'vies' (veel nattigheid op de wegen), maar afgezien van een enkele pisbui kwam er weinig zegen van boven. Sneeuw, hagel, rukwinden? Welnee!
Met zes 'testers' begonnen we eraan, klokke 07:30 uur. De Swift Tour Elite was gevraagd de route voor de meute ('massastart' om 08:00) te rijden en eventuele dwaalsporen ongedaan te maken. We constateerden dat de mist en de laaghangende zon (jawel!) het zicht op de bepijling enigzins bemoeilijkten. Hier en daar een pijltje extra gestickerd (fnuikend voor je ritme) en in Boskoop grandioos verdwaald. Zelf een pijltje gemist...

Dus bleek bij de eerste stempelpost in Leimuiden dat wij al lang en breed waren ingehaald door de meute. Daaronder ook de twee Wielertoeristen annex 'Gaullisten' Noontje en Daniel1975. Die wil je natuurlijk wel in je grupetto hebben. Bovendien was daarmee de voltallige kopgroep van de eerste editie present (winnaar Jo, maatje Petr, Daniel en ik). Maar Noontje ging voor een lange plasstop, terwijl de 'voorhoede' (zogenaamd vanwege 'miscommunicatie') doorreed. Dus moest de WT-fractie even aan de bak om het gaatje te dichten.

Zo geschiedde. Binnen geen tijd waren we terug in een groot péloton. Daar was 't een nerveuze toestand. Allerhande kamikazes, waaierⁱ-onderbrekers en gatenkazen. Dan kun je je nóg zo voornemen de benen te sparen en in de wielen te blijven, maar sommige wielen--daar wíl je niet in zitten... En met al dat geslinger en gerem was even een banaantje pellen ook niet evident.

Dus maar weer naar voren gekacheld en naar hartelust meegedraaid. Zeer tot mijn genoegen ging 't redelijk rap en vlogen de km's voorbij. De parkoersbouwers hadden hun werk goed gedaan! Tot mijn verassing was de route op vele punten anders dan vorig jaar; hier en daar zaten er 'secteurs' in die ik op m'n eigen trainingsritjes nooit doe. Het Groene Hart mag er wezen, zeker als je er hard doorheen ramt.

Voordat ik er erg in had (we reden allemaal vrij gemakkelijk), waren we in Woerden. Daar haakten de 'aanhakers' af. Koffiestop of zoiets. Jo Raket, kwelgeest van de eerste editie van de JZC, zat verrot en reed dus snel door, samen met de 'Tandarts'. 'Davitamon Lotto' (die fantastisch reed), Noontje (die héél gemakkelijk reed), Daniel1975 (die geen centje pijn had), Petr (idem) en ik mochten de Finale gevijven afhaspelen.

Dat deden wij gestaag. Tenminste, totdat Bruco's suikerspiegel tot bedenkelijke diepten was gezakt. Ter hoogte van Hazerswoude-Dorp wilde 't ineens niet meer. Stom: mijn bordje leeggegeten en niet bijgevuld. Te weinig gegeten en gedronken. Ik maande mijn companen tot doorrijden. Wachten was niet nodig; het was immers niet ver meer (en 'parkerenⁱ' in de JZC-Finale is ook een beetje Traditie). De muesli en Isostar zouden wel aanslaan; laat mij maar begaan.

Maar daarvan wilden de schattebouten niets weten. Waarvoor toch ook wel weer dank. Het was gezelliger finishen, op deze manier. Fijn getoerd. 160 km en vijf uur 'quality cycling' geklokt.